zaman zaman kendimi tüm insanlıktan daha güçlü duyuyorum ama kendimi aynı anda çıplaklıklarından suyrılmaya çalışan ağaçlar kadar da bırakılmış duyuyorum. özellikle ben’in, ben’i bıraktığı anlarda. ya da ikisi bütünleştiğinde. ve birdenbire, şimdiye dek hiç algılamadığım bir duygu gelip beni buluyor:
Bırakılmışlığın Tadı