selocan
@selcanerd
Şu anda okuduğu kitap
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Dönen sadece dünya
“Acı hiçbir zaman tamamen kaybolmaz. Evet dünya dönmeye devam eder ama artık aynı dünya değildir.”
Gülüyor, Hüzünleniyor ve Tuhaflığımızı Fark Ediyoruz
Orhan Pamuk ’un 
Kafamda Bir Tuhaflık , Mevlut’un tuhaflığıyla kendi tuhaflıklarımızı keşfettiğimiz, hem gülüp hem hüzünlendiren bir İstanbul hikâyesi.
İstanbul’un dar sokaklarında yürürken hem şehri hem de Mevlut’un iç dünyasını keşfediyormuşsun gibi hissettiren bir roman.
Orhan Pamuk ’un dili hem sade hem de şiirsel; gündelik detaylar büyülü bir şekilde anlatılıyor.
Roman yalnızca bir karakterin hikâyesi değil; aynı zamanda değişen İstanbul’un, modern Türkiye’nin ve insan ilişkilerinin panoraması.
Aşk, hayal kırıklığı, yalnızlık, aile bağları… Hepsi bir arada, ama asla didaktik değil.
Pamuk, küçük bir boza dükkânının köşesinden büyük hayatlara, sıradan insanlardan toplumsal dönüşümlere uzanan bir anlatı kuruyor.
Kitabı kapattığında, “ben de böyle bir tuhaflık içindeyim” diyorsun kendi kendine;
hem gülüyorsun, hem hüzünleniyorsun, hem de İstanbul’un ve hayatın garip bir şekilde tanıdık yanına dokunuyorsun.
.
Orhan Pamuk ’un Kafamda Bir Tuhaflık , Mevlut’un tuhaflığıyla kendi tuhaflıklarımızı keşfettiğimiz, hem gülüp hem hüzünlendiren bir İstanbul hikâyesi.
İstanbul’un dar sokaklarında yürürken hem şehri hem de Mevlut’un iç dünyasını keşfediyormuşsun gibi hissettiren bir roman.
Orhan Pamuk ’un dili hem sade hem de şiirsel; gündelik detaylar büyülü bir şekilde anlatılıyor.
Roman yalnızca bir karakterin hikâyesi değil; aynı zamanda değişen İstanbul’un, modern Türkiye’nin ve insan ilişkilerinin panoraması.
Aşk, hayal kırıklığı, yalnızlık, aile bağları… Hepsi bir arada, ama asla didaktik değil.
Pamuk, küçük bir boza dükkânının köşesinden büyük hayatlara, sıradan insanlardan toplumsal dönüşümlere uzanan bir anlatı kuruyor.
Kitabı kapattığında, “ben de böyle bir tuhaflık içindeyim” diyorsun kendi kendine;
hem gülüyorsun, hem hüzünleniyorsun, hem de İstanbul’un ve hayatın garip bir şekilde tanıdık yanına dokunuyorsun.
.