Kimi zaman hiç uyanmamiş geceler ertesinde,pazartesiler cuma oluyor,cumalar pazartesi. Aylar geçiyor, değişiyor mevsimler;hiç yaşanmamişlar gibi. Oysa ne çok sene birikti ardimizda. Bilmiyorum ki birikecek mi bir bu kadar daha? Ardıma dönüp bakıyorum da dallarımı kıran rüzgarları bile affetmişim ama kendime uzanmamış elim. Yastıklarım kuş tüyüymüş de ağır gelmiş düşüncelerim. Biriktirdigim keşkeler, ardimdan bile söylenmeye yetermiş.Bütün heveslerim genellemelerin içinde yitip gitmiş. Oysa ne çok cümlem vardı benim. Her şeye inat yüreğimi ısıtan ne çok hayalim. Biliyorum bu kadar kırılgan olmayı kaldırmıyor hayat. Her tökeleyişte kendi içine saklanınca,sıvazlamıyor sırtını. Pencere önü çiçekleri değiliz ki, anlayışlı bir el alıversin bir çırpıda içeri. Hadi aldı diyelim, gün ışığı olmadan ne kadar yaşanır ki?