selçuk EROL
@selcukerol
İnsan yaşamında eksik olanı her şey zannediyor.
"Hiçbir şey hayret verici değildi, her şey dogaldı."Huzursuzluk romaninda mülteci sorununa eğilen Livaneli bu romaninda da benzer bir konuya değinmiştir. Sorunlara parmak basarken çözüm önerisi sunmak yerine farkindalik oluşturmayı seçiyor. Çunku farkına varılmayan hirbir şeye çözüm sunulamaz. Kör gözüne parmağim şeklinde bir ideolojiyi dayatmıyor. Şu günlerde ülkemizin gündeminde olan göçmen sorununa esaslı bir dokunuşta bulunup maden şirketlerinin dağları, balık çiftliklerinin denizleri, turizm şirketlerinin koyları nasıl talan ettiklerini anlatıyor. Insanlar doğanın, denizin yavaş yavaş ölümünü izlerken bir yandan da göçmenlerin ölümüyle yüzleşiyor. Her şeye rağmen Türkiye belki de Livaneli'nin başka bir romanindaki "Son Ada" dır. Kim bilir. Hala Livaneli okumamıs varsa hayatlarında büyük bir eksiklik olduğunu bilsinler isterim.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Açlık, Knut Hamsun'un 1890 yılında kaleme aldığı bir roman. Sonrasında yazdığı eserlerle de 1920 yılında Nobel kazanmış bir yazar kendisi.
Ahmet Cemal, yazar için Hamsun'un kahramanları davranışlarıyla somutlaşır ama tanınmazlar diyor. Burada da durum tam olarak böyle. Eser, birinci kişili anlatımla yazılmış. Kahramanın adı yok. Anlatıcı kahraman kendine farklı isimler veriyor ama asıl adını eser boyunca öğrenemiyoruz. Eserde otobiyografik etkiler olduğu da söylenenler arasında.
Romanda anlatılanlar 1886 yılında geçiyor. Kahraman, aydın sayılabilecek, gururlu ve içe dönük biridir. Para kazanmak için dergilere makaleler yazar. Ancak çektiği para sıkıntısı sonucu kalacak yer ve karnını doyuracak yemek bulmakta zorlanır. O kadar aç kalır ki bazen ağzına bir talaş parçası atıp çiğner. O kadar aç kalır para bulduğu bir dönemde yediği biftek midesini bulandırır ve kusar. O kadar aç kalır ki bir kasaptan sözde köpeği için kemik isteyip onları kemirir. Açlık, artık onda delilik sınırına gelmiştir. Ancak gururun yüzünden yardımları kabul etmez ve makalelerine bel bağlar.
Yazar kullandığı iç monolog tekniğiyle Proust ve Joyce'un en önemli öncülerinden olmuş.
Son olarak leitmotif olarak kullanıldığını söyleyebileceğim "Ylajali" kelimesini unutmayacağım sanırım.
Maslov'un ihtiyaçlar hiyerarşisiyle bağdaştırmıştım.
Beni en çok şaşırtan ise o kadar açken ve zar zor para bulduğu bir zamanda ileriyi düşünmeden belki de düşünse de umursamadan bir dilenciye para vermesi.
Sonra bu duygunun yavaş yavaş körelmesi ve pastacı kadın'ın dükkanında ne varsa yemeye başlaması...
Sonra Martin Eden'ı okuyunca onda da benzer bir davranış gördüm.
Ev sahibinin çocuklarını eline geçen sınırlı parayla eğlendirmişti ileride o paraya kendisinin ihtiyaç duyacağını bile bile...
Toplum icerisinde bireyin ic sıkıntılarindan kaçma istegini, huzur arayısini konu edinerek siirlerini kaleme alan şair göge bakma duraginda da ayni sekilde ic huzuru ve rahatlamayi ele almistir. Yanliz bunu sadece kendisi icin degil beraberlik anlaminda göğe bakalim demistir.çunku huzur ve mutlulugu birlikte arama gayreti icerisindedir Turgut UYAR. Nitekim gökyüzü insanoglu varoldugundan beri hep huzur arama yeri teselli arama yeri olmustur.
Genel itibariyle siirlerde ritim yaratmak amaciyla sözler yinelenmistir. Bu durum seslendigi kisiye belli bir eylemi(göğe bakma) hatirlatmak ve bu yolla da istenilen eyleme mecbur etmek amaci tasimaktadir.
Şiirlerinde herkes ve biz karsıtligi cok belirgindir. Kan uyku, Geyikli gece, Terziler geldiler, Hizla gelisecek kalbimiz gibi siirlerinde bu özellik cok belirgindir.
"...Fakat içimizdeki ruh darlığı ve dışımızdaki sefalet,insanı bir malzeme gibi kullanmak itiyadımız ve bunun doğurduğu korku.Sonra bütün bunların hayatın zaruri tarafı olduğunu bilmek felaketini düşünün!Hepsi bir devrin sonunun yaklaştığını gösteriyor.Ben bir felaket de olsa onu bekliyorum..."(s.91)
Ahmet Hamdi Tanpınar/Huzur
