ne söylesem, ne yazsam asla kelimelere dökemeyeceğim bir kitap oldu. kemal'i de, füsun'u da sevemediğimi söylemekle başlamak istiyorum. zaten sanıyorum ki bu kitabı okuyup da kemal'i seven birisi çok azdır ya da yoktur.
kitabın başını ne kadar hızlı okusam da pek çok kişi gibi sekiz seneyi ben de bi sekiz senede bitirdim desem yeridir. kemal'in saplantısı, tüm eşyaları bir şekilde alıp götürmesi, keskinler'in bunu bilmesi ama susması... herkes bir tiyatronun içinde ve yazılanı oynuyor gibi geldi bana. o sekiz sene hiçbir anlamıyla geçmedi.
yine de bir şekilde ben tüm hayatlara dokunmuşum gibi hissettim. burada yazarı tebrik etmem gerekiyor çünkü bu şekilde yazmasaydı eğer zaten kitabı ikinci sayfada kemal, hem sibel hem füsun ile birlikte olduğunu söylediği anda bırakmıştım. fakat öylesine akıcı bir anlatımı vardı ki merak ettim. bu kitabı kurgularken önce müze fikrine sonra işleyişe geçilmesine de hayran kaldım.
her ne kadar artık son yüz elli sayfada bitsin lütfen diye okusam da sekseninci bölüme bir sayfa kala ben gözyaşlarımı tutamadım. belki de tüm sayfalarda karakterlerle birlikte yaşadığım için oldu bilmiyorum. cidden mutlu bir hayat mı yaşadı yoksa boşa giden bir hayat mı bilmiyorum. bir hayatın böyle geçmesine öylesine derinden üzüldüm ki.
kemal, biliyorum sen mutlu bir hayat yaşadığını düşünüyorsun ve öyle bitirdin belki ama ben senin hayatından hep kaçtığını düşündüm. sen hep hayatı yaşamak için plan yaptın, sen hep hayatı nasıl yaşayacağını düşündün, sen hep füsun ile birleştiğinde ne olacağını düşündün. sen hep gözünün önünde olanları bir şekilde öyle değil-miş gibi yaptın. kemal ben seni hiç sevemedim ama yine de böyle bir hayat yaşamana çok üzüldüm.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
jamie ve claire ile tekrar buluştuğumuz için mutluyum.
belki gündelik olaylar oluyor bu seride ama yine de çok seviyorum.
ilk partını bir sene önce okumuştum fakat kitaba başlayınca ilk partı hatırladım hemen. büyük ihtimalle yarıya bölündüğü ve bu kısım daha gelişme odaklı olduğu için hareketliydi. bu kadar kısa sürede okuyacağımı tahmin etmiyordum.
brianna ve roger'dan tam emin değil gibiyim. bakalım maceralar bizi nereye götürecek.
bu sene içinde beşinci kitaba geçmeyi umuyorum.
üçüncü defa okudum. yine aynı hisler, yine aynı dumura uğratan satırlar.
seray şahiner, iyi ki varsın.
ikinci defa okudum, aynı etkileri yaşamasam da yine o şahane kara mizah havasıyla inanılmaz etkilendiğim bir dönem geçirdim okurken.
Seray Şahiner böyle ciddi bir konuyu çok güzel bir kara mizahla ele almış ve ben okurken bir yandan nasıl derken bir yandan da aynen diyerek kitabı bitirdim.
kesinlikle herkesin okuması gereken kitaplardan olduğunu düşünüyorum ben.
herkesin öve öve bitiremediği ve filminin çıkmış olduğu kitabı sonunda okudum. İlk kısmı gayet normal bir şekilde okudum. karakterleri tanımaya çalıştım, anlamlandırmaya çalıştım. ikinci kısma geçtiği anda dedim ki tamam ben olayı çözdüm. ki ben normalde çok da fazla gerildim kitabı okumayan birisiyim. kitabı verity’ye çok fazla benzettim, belki de bundan kaynaklı çok da sevemedim çünkü olayları tahmin edebildim. sadece son sayfada tekrar bir şoka uğrattı. onun dışında tahmin ettim yine de inanılmaz akıcı bir kitaptı ve bir günde bitirdim. bunu da söyleyebilirim. reading slumptan çıkmaya çalışıyorsanız tam ideal bir kitap
İlk Ayfer tunç kitabım hayırlı olsun. kitaba başladığımda diliyle beni içine çekti. acaba Aziz Bey’e ne oldu, Aziz Bey’le Zeki neden kavga etti diye bakarken birdenbire aslında tüm insanların yaşamış olduğu, belki de yaşayacak olduğu o zamanları okudum. bir yerden aslında çok gündelik ve sıradan bir hikaye okuyoruz ama işte önemli olan kısmı da bu sıradanlıkta. kendimizi bulmamızı sağlıyor böylece. o yüzden sevdim.
aziz Bey’in babasıyla olan bağlantısını anladığı kısım beni dumura uğrattı, o sayfa gerçekten benim için çok güzel bir sayfaydı. ve aslında sonlara gelirken de bir hayatın nasıl yitip gittiğini görüyoruz. bir yandan hepimizi gösteriyor bir yandan o gururumuzu gösteriyor. benim severek okuduğum bir kitaptı. Ayfer Tunç’a da devam edeceğim
