Selma
@selmabas
instagram @sellmaabs
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“Evine dönüyor, bir viyadüğün altında büzüşmüş bir tahtakurusu görüyor. Kendisi.”
Paris’te küçücük bir dairede yapayalnız yaşayan, yoksul bir kadının birkaç gününü anlatıyor kitap. O kadar yoksul ki dilenmek zorunda kalıyor, çoğu zaman çöpten buldukları ile karnını doyuruyor. Ve o kadar yalnız ki sırf başkalarının sıcaklığını hissedebilmek için son parasıyla metroya biniyor.
Bir gün çöp kutusunu karıştırırken bir tilki kürkü buluyor ve bu kürk onun yalnızlığına çare oluyor. Bu kürk “… biz birlikte öleceğiz. Senden asla ayrılmayacağım. Sana sarılıyorum, insan kötü muamele gördükten sonra üşür çünkü.” diyecek kadar yaşamında büyük bir boşluğu dolduruyor.
Açlık, yoksulluk ve yalnızlık dolu satırlar. Bunların karakterin yaşamında yarattığı buhran okura da işliyor. Bilinç akışı tekniğiyle yazılmış bu metni takip etmek benim için biraz güç oldu. Metni yakalamak biraz çaba istiyor doğrusu.
“Onu evde mutsuz görmeye o kadar alışmıştım ki yüzündeki mutluluk bana derhal ifşa edilmesi gereken bir sahtekarlık, bir ayıp, bir yalan gibi görünüyordu.”
Bir Kadının Kavgaları ve Dönüşümleri bir kişisel anlatı. Edouard Louis annesini anlatırken, onunla kurduğu ilişkiyi, ona duyduğu öfkeyi, utancı, uzaklığı, yaşadıkları yoksulluğu, sefaleti, eril şiddeti, sınıfsal sorunları da ele alıyor. Bunu doğrudan, açıklıkla ve en yalın şekilde aktarıyor. Ve bence bu metni kuvvetli kılan şey tam da bu. Kısacık cümlelerle yoğun hisler aktarmayı başarabiliyor.
“Çocukken birlikte utanırdık- evimizden, yoksulluğumuzdan. Artık senden utanıyordum, sana karşı. Utançlarımız ayrılmıştı.” cümleleriyle lise yıllarında annesinden utanmasını, onu arkadaşlarından gizlemesini, aynı zamanda yaşadıkları yoksulluğu derinden hissettiriyor.
“Tuhaf sahiden, ikimiz de tarihin kaybedenleri olarak başlamıştık bu hayata, o bir kadın, bense asi, canavar bir çocuk.” cümlesiyle yaşamlarının benzerliğini anlatırken annesinin onu arayıp “Bir iş bulmam lazım. Ben de sana temizliğe geleyim diye düşündüm. Tabii sen evde olmadığın zaman gelirim, seni rahatsız etmem. Evi temizlerim, sen önceden parayı masanın üzerine bırakırsın, alır çıkarım.” demesi aslında yaşamlarının, sınıflarının ne kadar uzaklaştığını, ilişkilerindeki uçurumu açıklıkla anlatıyor.
Bu kitabın aslında en muhteşem yanı bir kadının özgürleşmesinin onu nasıl bambaşka bir kadına dönüştürdüğünü görmemizi sağlıyor olması.
Ve Louis yazma cesaretin ve açıklığın bende hayranlık uyandırdı. İyi ki okuduklarımdan
Karşısındaki annesi bile olsa bir erkeğin, bir oğlun, her şeye rağmen bir kadın karşısındaki erkek olarak kalacağını anlamaya başlıyordum.
