selmahocanız
@selmaggk
Okuma günlüğüm...
Son Günü Ömür Boyu Unutulmayacak Bir İdam Mahkumuİnceleme
Ruha dokunan bir olay nasıl edebiyat sanatına dönüşür'ün örneği: Bir İdam Mahkumun Son Günü.
Victor Hugo, 19. yy'da Fransa'da yaşadığı için -belki kendisi değil ama- kesinlikle biz çok şanslıyız. Yazar, kitabın ön sözü dahil her bölümünde döneme ışık tutuyor. Kendisini eleştirenleri adeta ti'ye aldığı tiyatro metni bölümünden sonra başlıyor asıl hikaye...
Bir cinayet işledikten sonra idama mahkum edilen kişinin ruh halini kendi ağzından görüyoruz kitapta. Adam hiç karamsar değil, "Yaşıyorsak hala umut var demektir." sözünün yansıması sanki. Karamsar değil ama hayal kırıklığına uğramış, kederli, öfkeli ve tüm duygularını size yansıtmakta usta.
Sonu baştan belli olan romanlardaki ince çizginin "insanı içine çeken" tarafında kalıyor kesinlikle bu kitap. Hugo, şahit olduğu manzaralardan yola çıkarak yazdığı eserinde birebir kendi gördüğü şeyleri de yer yer anlattırmış kahramana. Mesela bir bölümde İdam Mahkumu, gördüğü rüyayı yazıyor bize ancak bu yazarın kendi rüyası.
Hal böyle olunca etkileyiciliği de artıyor anlatının.
Geç kalmışım okumaya ama kesinlikle güç olmadı, iyi ki de okumuşum.
Victor Hugo 
Bir İdam Mahkumunun Son Günü
Victor Hugo Bir İdam Mahkumunun Son Günü
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Ölüm ruhumuzu ne hale getiriyor kim bilir? Onu ne hale sokuyor? Ondan aldığı ya da ona verdiği nedir? Onu nereye koyuyor? Etten gözler veriyor mu ona arada sırada, dünyaya bakması ve ağlaması için?
İçinde bulunduğum bu umutsuz konumda, bazı anlar oluyor ki insan bir saç teliyle bir zinciri kırabileceğine inanıyor.
Sanki ben fark etmeden, kapı, alıp adamı içeri kusmuş ve hemen kapanmıştı. Ah! Keşke ölüm de böyle gelse!