selmahocanız
@selmaggk
Okuma günlüğüm...
Cidden başka hayatlar var mı yoksa yalnızca dekorlar mı değişiyor?
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
B.A.B.A.
Yazarın bir eseri hariç hepsini okumuş biri olarak şunu söyleyebilirim ki, Kafes yazarın başyapıtı olarak kabul edildi, doğrudur. İlk eseri olduğu için de hem olumlu hem de olumsuz bir durum ortaya çıktı tabii. Şöhretine etki eden bir ilk adım, yazara fayda verse de ileriki yıllarda yazacağı romanların Kafes gibi beklenilen etkiyi vermeyince de, doğal olarak bu da kendisine zarar vermiş oldu. Nihayetinde okurlar Kafes'teki o farklı olan korku etmenlerini dğer eserlerinde bulamayınca ister istemez bir kızgınlık yaşadı. Bundan dolayı -bence- yazar Carol Gömülmeden ile fantastik-korku karışımı ile farklı bir tür denedi. Ama orada da başarısız oldu diyebilirim. Bunlar hep bir tecrübe oldu onun için tabii. Son olarak da farklı bir kurgusu olan Teftiş'i karşımıza sundu. Korkunun distopya ile harmanlaması olarak ortaya çıkan bu eser, benim gözümde yine başarısız oldu. Hadi biraz da ondan bahsedeyim:
Teftiş, yazarın alışagelen korku-geriliminden öte bir eser. Okuyucuya vermiş olduğu kurgu, yeni bir tarzın üstünde çalışmış olduğunu gösteriyor. Bir arazide dünya'dan habersiz bir grup oğlan çocuğunun dışarı ile bağlantısının kesilmesi üzerine bir kurgu okuyacağız. Bu çocuklar B.A.B.A ismini verdikleri bir adamın gözetiminde doğumlarından çocuklarına kadar bu arazide büyürler. Her sabah bir ''Teftiş'' adı altında muayene olurlar. Birilerini gördüler mi duydular mı diye bir güzel elden geçerler. Bazen de bir nedenden dolayı tecrit edilirler ki gidecekleri yer Köşe'dir! Çocukların korkulu rüyası haline gelen Köşe!
Sonuç olarak okurken çoğu yerde sıkıldım. Çünkü ister istemez her bölümde bir rutinlik vardı. Teftiş'in tekdüzeliği belli bir yerden sonra bende bir an evvel sonuca ulaşsak olgusunu meydana çıkardı. Sonu da iyi bitmedi tabii. Hep bir tedirginlik ile giden roman, finali
Bilmem yalnızlık efendi ile aranız nasıl? Benim oldum olası iyidir. Severim kendisini, zannımca o da benden memnundur. Yalnızlık efendi uzunca boylu, titiz, temiz, ve bakımlıdır. Çok yakışıklı sayılmaz belki, fakat hayli alımlıdır. Kıyafetlerini nerede diktirir bilmem, ama giyimi kuşamı farklıdır. Hayatımda tanıdığım en donanımlı, en kültürlü, ayakları en çok yere basan varlıklardan biridir.
Okumayı düşünmeyi ve hayal etmeyi sever; haftada en az 3 kitap bitirir. Tefekkürü de bilir, Tevekkülü de. Özgüveni yüksektir, kendi kendine yeter. Kimseye yalakalık etmez, hesap kitap yahut pazarlık ve çıkar işlerinden haz etmez. Elalemin nabzına göre şerbet vermez, kula kulluk etmez. Vefalıdır. Sadıktır. Kendisine yapılan iyilikleri asla unutmaz, ama kötülüklere gelince hafızası balıkların hafızasına döner; kinleri çabuk unutur. Kimseyle düşmanlığı yoktur. Kancıkları sevmez, dedikodu etmez. Başkasının gölgesine muhtaç olmadan tek başına yaşayan hür ve gür bir ağaç gibidir. Canı sıkılınca duvarında asılı eski bir yazıya bakar; kim bilir hangi mahir hattatın elinden çıkma yazıda şöyle yazar: ”Bu Da Geçer Ya Hu” Yalnızlık efendi yazıyı okurken gülümser. Ne zaman ona insanlardan ya da dış dünyanın çarkından şikayet etmeye kalksam, eliyle savuşturur sözlerimi. ”Boş versene ya hu” der. ”yalnız geldik bu dünyaya sanki yalnız gitmeyecek miyiz? ” Gerçi şahidim, zaman zaman onun da içinin daraldığı olur. Yalnızlık efendi en çok başkalarıyla karıştırılmaktan rahatsızdır. Yalnızlık ”ıssızlık” demek değildir. Issızlık efendi başka mahallede yaşar. Biraz huysuz bir tiptir. Hani bahçesine kaçan topları kesmeye kalkan aksi ihtiyarlar var ya, onlardandır. Bizimkiyle ara sıra selamlaşırlar o kadar. Keza yalnızlık, ”kimsesizlik” demek de değildir. Kimsesiz Efendi şehrin dışında bir mağarada yaşar.
“İnsan üretmeden tüketen tek yaratıktır.”
“...İnsanoğlu’nun farklılığı, bütün şeytanlıkları yaptığı alet olan el’dedir.”
