selmahocanız
@selmaggk
Okuma günlüğüm...
Türkçe Öğretmeni
132 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
İlk birkaç sayfada "Gogol'ün Palto'sunu mu okuyorum şu an?" diye düşündüren kısa ama akılda kalıcı bir uzun öykü...
Jonathan Noel, sakin bir hayat sürmekten hoşlanıyor. Gerçekten, rutin ve sakince yaşamak için her şartı oluşturmuş kendine. "Azıcık aşım, ağrısız başım..." minvalinde yalnız başına ve keyifle yaşarken pansiyon odasında, bir gün kapısının önünde bir güvercin görüyor.
Tüm hayatı alt üst oluyor bu tedirginlikle.
Güvercinle karşılaştıktan sonra 1 gün içinde yaşadıklarını; düşüncelerini, kaygılarını, huzursuzluğunu, duygularını okurken yer yer Bay Noel'e acıyıp bazen de öfkeleniyorsunuz.
Biraz daha uzun sürseydi sıkar mıydı, bilmiyorum. Bu haliyle çok beğendim.️
Patrick Süskind
Sonu aceleye getirilmiş gibi hissettirdi ama anlatımı ve değindiği konular için okunmasını tavsiye ederim.
Modern eğitim sistemininin yozlaşmışlığını eleştirmesi, kadınların (eş de olsalar anne de olsalar) kendi hayatlarını yaşayabilmelerinin mümkün olduğunu göstermesi ve çocukların değerini anlatması bakımından çok değerli.
Ana karakterlerden biri "Koltuktaki Adam" olarak anılıyor kitap boyunca. Bayan Prim'i ve kasabadaki diğer birkaç kişiyi adıyla, sanıyla, düşünceleriyle tanıyoruz ama Koltuktaki Adam sislerin arasında kalıyor. Bu da kadın erkek ilişkisinde "kartları açık oynamanın" önemini bir kez daha idrak ettirdi bana.
"Kolay" bir kitap gibi görünse de kesinlikle derinlikli ve edebi eserlere bulunduğu atıflarls dopdolu bir roman...
Natalia Sanmartin Fenollera
Son Günü Ömür Boyu Unutulmayacak Bir İdam Mahkumuİnceleme
Ruha dokunan bir olay nasıl edebiyat sanatına dönüşür'ün örneği: Bir İdam Mahkumun Son Günü.
Victor Hugo, 19. yy'da Fransa'da yaşadığı için -belki kendisi değil ama- kesinlikle biz çok şanslıyız. Yazar, kitabın ön sözü dahil her bölümünde döneme ışık tutuyor. Kendisini eleştirenleri adeta ti'ye aldığı tiyatro metni bölümünden sonra başlıyor asıl hikaye...
Bir cinayet işledikten sonra idama mahkum edilen kişinin ruh halini kendi ağzından görüyoruz kitapta. Adam hiç karamsar değil, "Yaşıyorsak hala umut var demektir." sözünün yansıması sanki. Karamsar değil ama hayal kırıklığına uğramış, kederli, öfkeli ve tüm duygularını size yansıtmakta usta.
Sonu baştan belli olan romanlardaki ince çizginin "insanı içine çeken" tarafında kalıyor kesinlikle bu kitap. Hugo, şahit olduğu manzaralardan yola çıkarak yazdığı eserinde birebir kendi gördüğü şeyleri de yer yer anlattırmış kahramana. Mesela bir bölümde İdam Mahkumu, gördüğü rüyayı yazıyor bize ancak bu yazarın kendi rüyası.
Hal böyle olunca etkileyiciliği de artıyor anlatının.
Geç kalmışım okumaya ama kesinlikle güç olmadı, iyi ki de okumuşum.
Victor Hugo 
Bir İdam Mahkumunun Son Günü
Masum değiliz hiçbirimiz...İnceleme
Bir çocuğu, tüm benliğini etkileyecek şekilde çizip karalamak o kadar kolay ki!
Pierrot (Pieter) hiçbir şeyin farkında olmadan her şeye şahit olan bir çocuk... Bu şahitlikleri esnasında beyni öylesine yıkanıyor ki kendisini zirvede zannederken aslında git gide dibe battığını fark ediyor.
John Boyne, satır aralarına gizlenmiş mesajlarıyla aslında çocuk edebiyatından çok bizlere anlatıyor derdini. (SPOİLER: İngilizce konuşan askerlerin, Pierrot'yu karanlıktan "aydınlığa" çıkarması oldukça net bir mesaj bence.)
Kitapta çocuk saflığını hissediyorsunuz, iyi niyet ve kötü niyet de aynı oranda hissediliyor. Pişmanlık, empati, buruk bir son.. Bu kitap, Çizgili Pijamalı Çocuk'tan sonra ikinci darbe diyebilirim.
Bir yanda gemi, tutsak, mutfak; diğer yanda korsan, ticaret, sömürge...1000Kitap
Gemi korsanları, mutfağın zorlukları, ticaretteki sömürücü stratejiler, insanların "iyi ve kötü" olarak keskin şekilde ayrılamayacağı gibi noktalara değiniyor roman... "Mutfak" kısmı bana göre az. Tutsaklıkta ve imkansızlıkta mutfak aşkının ilerleyişi daha lezzetli şekilde anlatılabilirdi. Birçok konuya eğilmeye çalışırken bu taraf biraz eksik kalmış sanki...
Çeviride bazı sıkıntılar var, konuşmalar bazı sayfalarda biraz karışmış ama başka bir yayınevinden de basılmış zaten bu eser.
Yine de kendini okutan bir kitap. Gözünüzün önünde beliren gemide tutsak hayatı, patroniçe edasındaki kaptan kadın imajları dizi izliyormuş havası veriyor.
Ortalama bir okuma oldu benim için... 
Tarçın ve Barut