🌼 Şifa Gibi İnanç
Bir hasta vardı,
bedeni yorgun,
kalbi biraz kırık…
ama elleri hep duadaydı.
Ağrıları geceden ağırdı belki,
fakat sabah olunca
pencere önündeki papatyaya baktı;
“Allah ﷻ vazgeçmiyor,” dedi,
“ben de vazgeçmem.”
İlaçlar susturamadı sızıyı,
ama secdede akan gözyaşı
kalbine serinlik verdi.
Çünkü o biliyordu:
Şifa bazen bedene değil,
ruha inerdi önce.
Papatyalar gibi sabretti,
sessiz, gösterişsiz,
ama yüzü hep ışığa dönük.
Ve Rabbine tutunan kalp anladı ki,
hasta olmak bir son değil,
Allah ﷻ’a daha yakın olmanın başka bir yoluydu. (Chatbot)
Ben Yokluğu yalnız bende sanırdım
Meğerse ne yokluk çekenler varmış
Derdimi herkesten aman fazla sanırdım
Yoklukla yaşarken ölenler varmış
Derdimi herkesten aman fazla sanırdım
Yoklukla yaşarken ölenler varmış
Orhan Gencebay