Yıllar yılı çalışıp da iki poundu denkleştirmekte bile zorlanan ve otuz bin pound bulabilmek için ellerinden geleni yapan bütün o kadınları düşününce cinsimizin kınanası sefaletinden horgörüyle yakındık. Bize servet bırakmayan annelerimiz hayatlarını nasıl geçirmişti? Burunlarını pudralayarak mı ? Mağaza vitrinlerine bakarak mı? Monte Calo'da sere serpe güneşlenip vücutlarını sergileyerek mi?
Düşünüyordum ki...dedi; nasıl söyleyeyim... Öyle bir an gelirki... Madem bezgin değilsin sağlığında da bir şey yok... Belki olgunluk çağına geldin; o çağda insan artık büyümez olur; çözülecek hiçbir düğüm kalmaz, hayat apaçık önümüze serilir.