sema
@semadilhun
abi ben aşığım gelemem
Şu anda okuduğu kitap
oblomov'a hayattaki amacımı kaybettiğimi hissettiğim bir anda başladığımdan mütevellit asla ilerleyemiyordum, bu kitabın yazım dilinden veya kitabı beğenmememden kaynaklı bir şey değildi dediğim gibi benden kaynaklıydı. hatta tam tersine kitaptan çok fazla etkilendim, karakter tahlilleri çok iyiydi diyebilirim. kitabı uzun bir süre kalınlığından korktuğum için ertelemiştim ama yazım dili ağır değil, gayet anlaşılırdı. her satırının altını çizme isteği uyandırdı bende.
oblomov'u okumak, onunla heyecanlanıp kederlenmek benim için çok güzel bir yolculuktu. sonunu okurken kalbim bir nebze olsun kırıldı.. ne diyebilirim ki. önemli olan oblomov değil, oblomovluk'tu..
Reklam
son zamanlarda okuduğum kitaplar arasında beni en çok etkileyen kitaplardan biri oldu, ivan ilyiç'in ölümü. mevki peşinde koşan ve hayatını sadece bunlar üzerine kuran bir adamın ulaştığı en üst makama -sorgu yargıçlığına- ulaşmasına rağmen yakalandığı amansız hastalık sonucu ölmesini anlatıyor kitap.
sağlığın ne kadar önemli, ne kadar değerli olduğunu hiç acımadan anlatmış tolstoy. bu kadar etkileneceğimi düşünmüyordum ama nedense kitabı çok beğendim.
insan neyle yaşar, kalbimde taht kuran kitapların arasına yerleşti. bize unuttuğumuz gerçekleri kısa öykülerle hatırlatıyor tolstoy bu eserinde. her öyküsünde çok büyük dersler barındırıyor, en sevdiğim öykü kesinlikle kitaba da adını veren insan neyle yaşar oldu. bence her yaştan insanın kesinlikle okuması gereken bir kitaptı. okuyun, okutun.
kitaba yorum yazmayı serinin tüm kitaplarını okuduktan sonraya saklamıştım, son kitabı okuduktan sonra yanlış bir karar olduğunu fark ettim. şahsen benim de zihnim katniss gibi bir hayli bulanık şu an.
öncelikle açlık oyunlarının yazım dilinden bahsetmek istiyorum. akıcı ve yalın bir dil kullanılmıştı. okurken adeta yaşıyordunuz her şeyi, bitirdikten sonra oluşan baş ağrımı da büyülü bir dünyadan çıkmama bağlıyorum.
katniss'a çok fazla kızdığım, sinir olduğum yerler oldu. ama sonunda aldığı kararlar onu sevmeme sebep oldu diyebilirim. peeta.. ne diyebilirim ki, onun sahnelerini okumak bile ona hayran olmama yetti. ve tabii gale... içindeki ateş büyüleyiciydi.
karakterlerin hepsini ayrı ayrı o kadar sevdim ki ne diyebileceğimi bilmiyorum.
konusuna gelecek olursam kitap yıllardır süren açlık oyunlarına yeni katılacak olan kişinin prim olmaması için onun yerine katniss'ın gönüllü olmasıyla başlıyor. aslında her zaman zihninin derinliklerinde direniş düşüncesi olsa da hiç beklemediği anda direnişin yüzü olmasıyla olaylar gelişiyor. kitap bize kararlarımızın nelere yol açabileceğini sunuyor.
kral oidipus, sophokles tarafından yazılmış yunan tragedyasıdır.
konusundan bahsetmem gerekirse thebai kralı laios ile kraliçe iokaste'nin kulağına ilişen "yeni doğan oğulları büyüyünce babasını öldürecek, annesiyle evlenecek ve ondan çocukları olacak" kehanetinden korktukları için çareyi yeni doğan bebeklerini öldürmekte bulurlar ama kehanetten kaçamazlar..
biz kitapta oidipus'un kehaneti öğrenmesi ve kehanette bahsedilen bebeğin kendisi olduğunu öğrenmesini okuyor ve kitabın son sayfalarında babasını öldürüp annesiyle evlenmenin ve ondan çocukları olmasının derin kederine ve acısına eşlik ediyoruz.
kitabı tek solukta okuyup bitirdim, oidipus'un gerçekleri öğrenmesine eşlik etmek büyüleyiciydi.
Reklam