şimdi kendime olan güvenim çok daha gelişmişti, herhangi bir düşmanlıkla karşılaşma olasılığı beni artık içimden yıkmıyordu. Uğradığım haksızlıkların açtığı o kanayan yaralar da kapanmış, içimden fışkıran öfke, hinç alevleri sönmüştü.
Hayır, seni istemiyorum, ne kadar muhteşem olursan ol. Çünkü benim yaşamım, benim yaşarken duyduğum eziyet, ruhumda sana karşı nefretin ateşini yaktı.
Babam deyirdi: "Hər kəs özündən sonra nəsə qoymalıdır, məsələn, ya oğlunu, ya kitabı, ya özünün tikdiyi evi, ya heç olmasa kərpicdən hördüyü divarı, ya tikdiyi başmağı, ya da öz əlləri ilə əkdiyi bağı. Elə bir şey ki, yaşadığın müddətdə ona barmaqların dəyib və elə bir şey ki, sən öləndən sonra ruhun onda sığınacaq tapacaq. Adamlar sənin əkdiyin ağaca, ya da gülə tamaşa edəcək və sən həmin dəqiqələrdə diri olacaqsan". O deyirdi: "Nə etdiyinin elə bir əhəmiyyəti yoxdur, mühüm olan əlin dəyən şeyin formasını dəyişməsi, əvvəlkindən fərqlənməsi, səndən bir hissəni özündə əxz etməsidir. Adi çəmənlikdəki otu çalanla həqiqi bağban arasındakı fərq budur. Birincisi heç bir iz buraxmadan ölüb gedəcək, bağbansa bir neçə nəsil yaşayacaq”.
Babam bizim bir hissəmiz idi və o öləndə bütün bunlar da həyatımızdan yox olub getdi, onları onun kimi edə biləcək birisi qalmadı. O, fərqli idi, heç kəsə bənzəmirdi. Həyat üçün çox vacib bir adam idi. Onun ölümü ilə heç vaxt barışmadım. İndinin özündə də düşünürəm ki, dünya onun ölümü ucbatından nə qədər gözəl şeylərdən məhrum oldu, nə qədər danışılmamış məzəli əhvalatlar qaldı, evinə qayıdan nə qədər göyərçin onun mehriban əllərinin toxunuşunun yoxluğu ilə üzləşdi