Sema Ayçiçek
@semanury
Kasım
Ankara'ya yazıyorum misal
Ata'ya bazen, ağlıyorum yazarken
Anama "gurbetteyim, lakin sıhhatteyimde"
Ama dur, sana değil
Avut içlerimi yakıyorsun, elimi neye uzatsam kavuruyor
Geçenlerde gümüş bir ibrik; tuttum çektim kolundan
Yanaştın usulca
İbrikten kan aktı, can aktı sen yüzüne çaldın
Bilhassa derdin,
insan önce iyiye inanmalı
Yolunu bilip doğruya kanmalı.
Şimdi Kasım kavururken
Bilmem neden ellerin okşuyor, yakıyor ellerimi
Tutam tutam saçlarımı..
Lakin kırgınım sana, şifa da olsan katmam canıma
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
İnsan doğası
Son haddine ulaşan bir hazda inlemeye, hızlanmaya benzer bir durum vardır. İnsan can çekişir gibi olur. O kadar ki bu haz son kertesine geldiği zaman onu en acı sözcüklerle anlatırız: Bitmek, yanmak, bayılmak, ölmek gibi. Tatlı ile acı arasında, bir öz birliği olduğuna bundan daha iyi kanıt olamaz. Derin bir sevinçte, eğlenceden çok ciddiyet vardır.
“Herif rüzgârı kendinden menkul uçurtmanın teki. Ara sıra telleri takılır gibi kadına geliyor gece yarısı.”
