The Culling Test
“Wow, demi-Fey? I’ve never seen one. What did they look like?”
“Fucking weird, pardon my language. The man had pointy ears,
obviously. Dark hair. Tattoos on his arms, eerie silver eyes like metal.
Beautiful blonde woman with him. You know, I don’t mind the women
demi-Fey quite as much. I’d give her one,” he says thoughtfully. “Pardon
the expression.”
I toss a horseshoe, and it clatters to the floor of his stall. A thought starts
to blossom in my mind. “Did they have anything with them?”
He shrugs. “I don’t know. Why do you ask?”
I open my eyes wide. “Well, like you said, they’re dangerous. And you
know the saying, if you see something, say something.”
He holds up a finger. “Do you know what, love? The fella was carrying
something. It was in a box, like a musical instrument or something. They
never brought it out again.” His eyes widen. “Do you think they could be
planning something? You don’t think it was a bomb, do you?” He scrubs a
hand over his mouth. “With all these people here? Should I call the police?”
I toss both horseshoes one after the other, so off the mark that one
nearly hits one of the prize dolls. “It’s probably nothing. I doubt demi-Fey
even know how to make a bomb. We don’t want the police shutting the
whole fair down over an empty box.”
What I know at this point is that Raphael and Vivian came in earlier and
left a package here, then left.
The Excalibur replica.
“We will obviously need to reschedule the shadow trial.” Wrythe sighs.
“Ms. Melisende can do it properly with the rest of the cadets.”
“No,” Raphael says.
Wrythe frowns at him. “Right. You think she should be expelled after
all?”
“She won’t do the shadow trial again. She’s shown her leadership by
sending cadets to call for backup,” Raphael says. “She followed an enemy
agent through the fair
Emotions
He arches an eyebrow. “With most people, you tell them what they want
to hear. You’re not always quite so flattering with me.”
“Well, Raphael, I worry that if your ego gets any bigger, it will need its
own magical realm.”
He leans closer to me. “But why is it, exactly, that I am the only one to
whom you show your real self?”
My heart is beating faster. “Because there’s no point pretending with
you, is there? I heard what you thought of me. Trash was the word that got
me, actually. You referred to my mother and me as trash. Yes, this was a
long time ago, and no, I’m not over it. I overheard everything. And I don’t
blame you, not after one of my mother’s spectacles, but I don’t see why I
had to be included.”
After all this time, I can’t quite believe I’m letting it all out.
He sits back. “I never said that. I wouldn’t have.”
My chest tightens. “But I remember it. Right after mother got drunk
again. She was falling down the stairs, and you had to help carry her back to
our room. You had already stopped speaking to me…” I’m dangerously
close to mentioning our kiss, and I really don’t want to betray how much I’d
thought about that single kiss over the past ten years, and we already know
I’m terrible at lying. “Anyway, you’d stopped speaking to me. But Mom
was drunk, and you and your rich friend helped carry her to our room at the
château. And the next day, I overheard you talking to your posh friend about
how we were trash.”
“I wouldn’t have said that.”
Anger flickers through me. “Not in English, but in French. ‘Des
ordures.’ One of you said, ‘People like us don’t spend time with people like
that,’ and the other one said, ‘Yes, isn’t she trash? She and her mother.’”
He nods, frowning. “Ah, guilty as charged, in part. I did say, ‘People
like us don’t spend time around people
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Hypotermia
“Nia, it’s now or never,” Freya says.
I turn to glance at the incoming riders. They’re so frighteningly close,
just a few yards away. The leader’s eyes bore straight into me, a malicious
golden gaze. With a snarl, he raises an enormous axe above his head,
screaming a battle cry.
My fear nearly paralyzes me, but I use it instead to drown out my other
thoughts. I hurl it at the veil, unfocused, directionless.
The entire veil flickers, its buzz dying. Raphael grips my arm and pulls
me across.
I stumble, racing for a few steps through narrow fields crisscrossed by
stone walls. An oak forest spreads across the landscape. Coppery light
kisses the tree leaves.
My body feels frozen, shivering. Icy air stings my skin, and my teeth
chatter. It looks like spring, but it feels like the dead of January.
The hum rises in my ears, and I can see the riders through the haze of
the veil. They rear their horses to a halt on the other side, and one of them
raises his bow.
Fuck. We might be through the magical barrier, but it won’t stop arrows.
Something whizzes past me, but it’s coming from behind. Freya’s arrow
finds a soldier’s throat on the other side.
“Keep going!” Raphael shouts.
He and Freya are off again.
I follow after them, but my muscles feel frozen. I’m shivering violently,
my body bitten by the cold. The glacial air pierces my body down to my
marrow.
“Nia, let’s go!” Raphael shouts.
My muscles are ice. An arrow from beyond the veil zooms by, inches
from my face. “Go!” I shout through clattering teeth.
Raphael rushes back and scoops me up, pressing me against his firm
chest. Enfolding me in his arms, he starts to run. Up ahead, Freya is
BU NE KAFAYI YİYORUM | Spoiler
Ne var ki şuradan şuraya gidemeden olduğu yerde donakaldı. Kalabalığın içinde bir hayalet görmüştü.
Tanıdığı bir hayalet.
Bu seferki Laura değil, Hans Winter'dı; o taşkınlığın içinde durağan bir nokta. Gözleri birbirine kenetlendi. Freddie, Winter'ın ona ulaşmaya çalıştığını fark etti. Fark etmeden kendisinin de aynı şeyi yaptığını. Winter ölmemişti. Unutmamıştı. Gözleri koyu değildi. Yüreğini paramparça eden bir maviydi.
Senden nefret edecekler, demişti Faland. Laura ve Winter. Fakat Winter'ın suratında horgörüden eser yoktu. Kalabalığı yara yara birbirlerine doğru ilerlediler ve Freddie zihninin yavaşça berraklaştığını, mantığının kısa bir süreliğine geri döndüğünü hissetti. Bir an için yine kendisiydi ve Bana ihtiyaçları var. Ruhumu neden o zevküsefa düşkünü müzisyene vereyim ki? diye düşündü.
O anda Freddie koşanların ayak seslerini duydu. Biri, "Dur!" diye bağırdı.
Winter'ın gözlerinde korku vardı. Winter da pek tabii kaçacaktı. Başka nasıl burada olacaktı ki? Elleri neredeyse birbirine değeceği anda kalabalığın içinde bir tabanca patladı, insan seli dalgalandı ve Winter elini böğrüne bastırarak geriye doğru sendeledi.
Freddie lekenin yayıldığını gördü.
Mavi, çaresiz gözler ona baktı.
"Dayan, Iven." Ardından Winter sendeleyerek koşmaya başladı, çok geçmeden de kalabalığın içinde gözden kayboldu.
Spoiler / Bütün kitap boyunca bu anı bekledim
Daha önce belki bin kez okuduğu yazıya göz gezdirdi. "Acaba bu savaş için geri dönecek mi? O kadın, artık her kimse. Imparatorluktan bahsederken sanki..." Yrene başını iki yana salladı Kendi düşüncelerine itiraz edermiş gibi. Kâğıdı katladı. "Belki savaşmak için vatanına dönecektir. Her nereye yelken açtıysa oradan dönüp." Kağıt parçasını Chaol'a verip denize döndü.
Chaol kâğıt parçasını Yrene'in elinden aldı. Yıllar boyunca sayısız kez okunmaktan, katlanmaktan, cepte tutulmaktan ve avuçta sıkılmaktan kadife gibi yumuşamıştı.
Chaol notu açıp iyi bildiği o sözcükleri okudu:
Her nereye gideceksen, oraya gitmen ve daha fazlası için. Dünyanın daha fazla şifacıya ihtiyacı var.
Dalgalar sessizleşti. Gemi duraksar gibi oldu.
Chaol huzur içinde denize gülümseyen Yrene'e baktı. Sonra da nota. Kendi elyazısı kadar aşina olduğu o elyazısına.
Chaol'un engel olamadığı, yüzünden aşağı akan gözyaşları karşısında Yrene donakaldı.
"Sorun nedir?"
Spoiler
"Kaç gemi?" diye mırıldandı.
Eli kapı tokmağında, Hasar, "Hepsi," dedi. "Wendlyn'in tüm donanması. Bizzat Veliaht Prens Galan tarafından komuta edilen donanma."
Aelin... Chaol'un kanı kaynıyordu. Yrene'e baktı. Yrene'in gözleri kocaman açılmıştı ve ışıl ışıldı. Ümitle ışıldıyordu.... Alev alev, kıymetli ümitle.
"Anlaşılan," dedi Hasar Aklına rastgele bir fikir gelmiş gibi. "Ona önem veren bazı insanlar var. Ya da her ne satıyorsa ona."
"Neymiş o?" diye fiısıldadı Yrene.
Hasar omuz silkti. "Sanırım bana satmak istediği şey. Haftalar önce bana yazdığı ve yardımımı istediği mektuptaki o şey. Bir prensesten diğerine gönderilen mektuptaki."
Chaol titrek bir nefes aldı. "Aelin size ne söz verdi?"
Hasar kendi kendine gülümsedi. "Daha iyi bir dünya."