Eğer herkesin bolca boş vakti olursa ve herkes kendini güvende hissederse normalde yoksulluktan hissizleşmiş kalabalık insan kitlesi aydınlanır ve kendi kendilerine düşünmeyi öğrenirler. Bunu yaptıklarında eninde sonunda ayrıcalıklı insan grubunun işlevsizliğinin farkına varır ve bu gruptan kurtulurlar.
Hem deme, “Ben de herkes gibiyim.” Çünkü herkes sana kabir kapısına kadar arkadaşlık eder. Herkesle musibette beraber olmak demek olan teselli ise, kabrin öbür tarafında pek esassızdır. Bediüzzaman Said Nursî