Emrah Boz
@semperfi1
"Hadi iç şunu," dedi bana, “bu çorbayı içtikten sonra bütün acılarını,endişelerini ve kinini hemen unutacaksın."
Kaseyi elimin tersiyle itip yere çaldım. “Hayır," dedim zebaniye, “bütün acılarımı, endişelerimi ve kinimi aklımda tutmak istiyorum, aksi takdirde ölümlülerin arasına dönmemin hiçbir anlamı kalmaz."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Çünkü insan hiçbir umut beslemediği zaman durumu kabullenebiliyor ama kapkara bulutlar arasından iğne ucu kadar kendini gösteren bir güneş ışını belirince bütün dünyası o ışığa bağlı oluyor. Ben de umutlanmıştım ve bu bana iyi gelmemişti. Hep kapıya yaklaşacak adımları bekliyordum ama ne yazık ki buldoktan başkası gelmiyordu.
Bunun üstüne karşımda beni süzüp duran lanet duvara gittim, işaretparmağımı pürüzlü yüzeyine sertçe sürtmeye başladım. O kadar sürttüm ki parmağımın ucundaki deri inceldi, inceldi, sonra koptu ve kanamaya başladı. O kanla gri duvara kocaman bir OLGA yazdım. İçime sonsuz bir ferahlık yayıldı, canımın yanmasi, parmağımın feci sızlaması daha da çok hoşuma gitmeye başladı. Hiç olmazsa insan olduğumu hatırlatıyordu. Şimdi sedirde oturduğumda sürekli Olga yazısım görerek onu gözümde canlandırmayı başarıyordum. Hem de o duvarı yenmiştim. Olga adının altında ezil mişti. Sadece basit, pis, kaba, aşağılık bir duvardı artık, yüzüme bile bakamıyordu.