Sanmanuz kim mihnet-i hicrânı andım ağladım
Zevk-i vaslıyla geçen devrânı andım ağladım
Gösterip cevrinden ağyâra şikâyet sûretin
Subh olunca dün gece canânı andım ağladım
Vâiz eşkim havf-ı duzahdan sanır bilmez ki ben
Dilde olan âteş-i sûzânı andım ağladım
Kimi tîğinden kimi hançerinden ağladı
Ben biraz ol gamze-i fettanı andım ağladım
Dam-ı gamdan olduğumdan giryemi sanman ki yar
Gayrılarla ettiği seyrânı andım ağladım
Arz-ı mihrinden rakîbin hande el verdi bana
Dildeki sûz-ı gam-ı pinhânı andım ağladım
Himmet-i hûbânı gördüm zikr eder erbâb-ı aşk
Sevdiğimden gördüğüm ihsanı andım ağladım
Ruhiyâ gülşende gördüm gülden ağlar andelîb
Ben heman ol gonce-i handânı andım ağladım
Atatürk'ün, Türk öğün, çalış güven deyisindeki "öğün" aklını kullan demektir. Övünmek ile ilgisi yoktur. Fiilin kökeni "öğ" yani akıl, us anlamına gelen Türkçe bir sözcüktür. Öğrenci, öğrenim, öğretmen gibi sözcükler de bu kökten türemiştir.