Semra Atilay
@semravtly
Ben bir insanın fikrini belirtmesine karşı değilim elbette; ama fikrini belirtip bir değişim bekleyecekse insan yazdığı satırların sadece yazılmakla sınırlı kalmadığını, nasıl bir üslup kullanılacağını ve düşünce belirtme şeklinin ne denli doğru olması gerektiğini de hesaba katmalı.
İyi Toplum Yoktur, genel olarak Türk toplumunun benimsediği tören geleneğinden bahsediyor. Düğün töreni, kına töreni, sünnet töreni gibi "önemli" olayların kutlandığı vakitlerin aslında baştan niçin var olduğunu anlatıyor Nihan Kaya. Konusu itibariyle oldukça dikkatimi çekse de yazım tarzı için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.
Bu kitap yazarın öbür eserlerinin gölgesi altında kalmış gibi görünüyor. Yazar, her bölümde "xxx kitabımda bu olaydan bahsettim." diyerek sürekli önceki eserlerine geri dönüş yapıyor. Bu maalesef okurken bir tamamlanmışlık hissi vermiyor; tam tersi, anlamsız geliyor. Ayrıca yazar kendi görüşünü desteklemek amacıyla o kadar alıntı ve eser sunmuş ki bu kitabı yalnızca kaynak bulmak için bile açabilirsiniz. İyi Toplum Yoktur'un beni düşünmeye iterken ek olarak kaynak da vermesi iyi olurdu ama bu durumda sanki o kaynakların dağınık yazılmış bir özetini okumuş gibi oldum.
Bölümler arasında bağlantı tam sağlanamamış. Bir konudan öbürüne geçiş ve sonra birden iki konu önceye dönüş gibi gelişigüzel bir yazım karşıladı beni. "E buraya nasıl geldik?" ve "E buraya nasıl geri döndük?" cümleleri arasında mekik dokudum diyebiliriz.
Ayrıca, Nihan Kaya'nın başka eserini okumadığım belirterek, yazdıklarında bir öfke seziyorum hâlâ. Toplumun kabullenişini eleştirirken ona nesnel bir bakışla bakan biri yerine toplumdan kendini iğrenerek ayırmış bir bireyin düşüncelerini okuyoruz. Ne kadar hak verdiğim kısımlar olsa da, kimsenin gelinlik ve damatlık gibi kıyafetlere "soytarı kıyafeti" gibi
Reklam
Beyaz ırkın etnik benmerkezciliği bir yana, egemen sınıfın estetik kriterleri bireyler üzerinde baskı yaratıyor.
Eğer insan kendi gereksinimlerini karşılayamıyorsa, bir kafese hapsolmuş demektir (kafes ister paslı ister altından olsun, yine de kafestir eninde sonunda).