Ben artık kimseyi kaybedecek yaşta değilim.
Bir ömür verdim gidenlere;
kimi bir mevsim sürdü,
kimi bir ömürmüş gibi yaraladı.
Şimdi içimde,
kapıları kırılmış bir ev sessizliği var.
Ne gelen yerini biliyor,
ne giden bende ne bıraktığını.
Bir sen varsın,
bu yorgun kalbin son sığınağı gibi.
Bari sen,
bütün kayıplarımın ardından
bende kalan son şey ol.
Beni bir kaybın daha mezarıyla baş başa bırakma...
Ne olur,
Sen de başını alıp gitme... 🥀
-N. Çiçeği-