sena
@senasp0
sanmak insanı mahveder
istanbul üniversitesi
istanbul
283 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Açıkçası bu incelemeyi yazıp yazmamak arasında mekik dokurken buldum kendimi ve çok değer verdiğim bu kitap için yazacağım her cümlenin yetersiz kalacağını bildiğimden bunca zaman yazmaya kalkışmadım.
Jack London, bana okuma zevki veren, gerek üslubu gerek kurgusuyla gerçek manâda önünde saygıyla eğilebileceğim bir yazar. Ona verdiğim değer; yeri geldiğinde bir çocuğun masumiyetini, bir hayvanın sevgisini, bir dövüşün haklı davasını, yitirilmemiş bir aşkın büyüsünü ve en çok, en çok da hayatı karşıtıyla birlikte gözler önüne sermesinden gelir. Davasını bu şekilde duyuran pek çok yazar da bu sayede evrenselliğe erişmiştir.
Esere gelecek olursam, içindeki öğrenme yatkınlığının ortaya çıkmasına vesile olan Ruth ile tanışmasından sonra tek bir ideal için gece gündüz çalışıp o kadar zorluğun onu yıldırmasına izin vermeyip amacına ulaşması için bir araç haline getiren Martin Eden’ın zorluklarla dolu hayatına yolculuğa çıkıyoruz. Kendini her türlü bilgi ve donanımla kuşattıktan sonra yazmaya yönelen Martin Eden, paragrafın başında bahsettiğim Ruth’u sevmektedir ve kendi penceresinden bakıp da erişilmesi neredeyse imkansız olan burjuvaya ulaşmak için çalışır.
Martin’in bu yolculuğunda en az onun kadar okumak isteyip onun kadar hayata kızacak ve yine onun kadar hayatın anlamı üzerinde dururken bulacaksınız kendinizi. Kitapta beni etkileyen bir nokta vardı: Martin’in kitap okurken her şeyi öğreneceğine dair inancının bir sürü kitap okuduktan sonra kaybolmasıydı. Bu bana bir sözü hatırlattı: “Bir kitap okuyan her şeyi bildiğini zanneder. İkinci kitabı okuyan kuşkuya düşer. Üçüncü kitabı okuyan hiçbir şey bilmediğini anlar.” Frederick Pollock.
Değinmek istediğim çok fazla şey olsa da sadece bunları yazmakla yetineceğimi söyleyebilirim. Ufkunuzu açacak ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
üç iğrenç kişilik okudum. Bilindik aşk hikâyelerinin bayağılaşmış bi'versiyonunu okumuş oldum ki açıkçası okuduğuma pişman oldum. tasvirler yoğunlukta ve sıkıcıydı, kitabın içeriği; ne istediğini bilmeyen bir adam, intikam, kıskançlıktan ibaret. son olarak, tavsiye edeceğim bir kitap değil.
Kitap genel hatlarıyla okundukça yormayan bir olay örgüsüne sahip. Konuyu anlatmaktan ziyade tarih kitaplarına adını kazıyan dönemin Fransa'sı, –ihtilal öncesi ve ihtilal sırası– aynı zamanda Fransa ve Londra arasında mekik dokumuş karakterlerin arasındaki bağlantının kurgulanış biçimi; Dickens'in, döneminin ve tüm dönemlerin büyük yazarlarından biri olduğunu göstermeye yetecek niteliğe sahip bulunduğunu düşünüyorum. Açlık ve yoksulluğun azametinin Fransa alt tabakalarındaki tebaaya galibiyeti kitapta fazlaca hissettirilmiş; hatta İngiltere'nin, Fransa'ya göre bir tık daha iyi durumda olduğu dolaylı olarak da olsa yer yer gösterilmiş. Aristokrasinin gölgesi altında türlü vahşet ve ızdırabı suskunlukla geçiştirmiş özgürlüğe muhtaç halkın Paris sokaklarındaki adalet arayışı, başlardaki direnişi haklı kılan bir sebep olmaktan çıktığında, en az benim kadar okurlar da şu soruyu sormaktan kendilerini alıkoyamayacaklar: "Peki ya bu kadarı da sınırı aşmadı mı?" Bir masumun giyotine götürülüşünü kutlayan halk ile mahkemede karar sonucu serbest bırakılan mahkûmun heyecan eseri mızrak fırlattığı herhangi bir kişinin durumuna üzülüp de yardıma koşanlar, yine aynı halkın insanlarıydı. Bir mahkûmun vatana ihanet suçundan mahkemece yargılanışının cezasının hükmünün "giyotin"de karar kılınmasını haykıran halkla, nadir de olsa o mahkûmun hükümlerce serbest bırakılmasına sevinç gösterisi yapan da aynı halktı. Bu da halkın kendi içerisindeki tezatlığını gözler önüne sermiş bulunuyor.
Kitaptaki karakterlere değinecek olursam, değineceğim tek karakterin Sdyney Carton olduğunu söyleyebilirim. Başlarda üzerinde fazla durulmayan Sdyney Carton'un, kitabın sonlarına doğru etkin bir role biçilmiş kaftan olduğunu göreceksiniz ki üzerinde fazla durulmayan bu karakterin, içerisinde yer
