Yaşar Kemal'den
"Sende bu korku, bende bu doğruluk varken biz bir araya gelemeyiz."
Yaşar Kemal
Yaşar Kemal
Söyleyene değil söyletene bak
Nedir, anlamadım sende bu ayak
Dön de aynada haline bir bak
Bozuk bir şiir gibisin ne ölçü var ne de uyak
KK
Adını fısıldıyor içimde sustuğum ne varsa,
Sen, bir çöl ortasında bulduğum o serin vaha...
Gözlerim gözlerine değdiği o ilk andan beri,
Kalbim, adını ezberleyen derviş gibi rüyada.
Dokunduğun her yer çiçek açıyor ruhumda,
Karanlık, senin o derin bakışınla dağılıyor.
Ben sende buldum kaybolan tüm renklerimi,
Sensiz geçen günler, sanki hiç yaşanmamış sayılıyor.
Sen, ömrümün en çıkmaz sokağında karşıma çıkan yol,
Kurumuş toprağıma yağan o en şefkatli yağmursun.
Kaderimin en zarif, en güzel hediyesi;
Dile getiremediğim duaların cevabı, mucizemin adı sensin.
Yorulmuş kalbimi yasladım senin limanına,
Şimdi hangi rüzgâr esse, kokun doluyor odama.
Yaradan’ın bana lütfettiği en kutsal emanet,
Ömrümün geri kalanı, mucizemin adı; yalnızca sen...
Ey İstanbul!
Ey istanbul!
Ne beni anlıyorlar ne seni
Ne de sana olan sevgimi
Kalabalık bir sehirmişsin güya
Öyle diyorlar
Oysa sende bulduğum yalnızhığı bilmiyorlar
Adem oğlu nereden bilsin
Sendeki Zarafeti
Sayıyorlar durmadan
Havadan,sudan bahaneleri
Oysa ben
En kalabalık yerlerinde buluyorum
Huzuru
En görültü yerlerinde dinliyorum
İçimdeki sesizliği
Yokuşlarından inerken seyrediyorum Güzelliğini
Ve ben
Nefes nefese kaldığım yokuslarına
iş çıkışı taklım taklım olan metrolarna Akmayan trafiğine rağmen
Yani kısacası Ey istanbul!
Seni sana rağmen çok seviyorum