Sebepler farklı ama insana hissettirdiği aynı. Yalnızlık…
Kendimi çok yalnız ve çaresiz hissettiğim bir dönemdeyim. Birşeyler için sürekli çabalarken ellerimin her seferinde boş kalması içimdeki heyecanı umudu hevesi öldürüyor. Öyle ki çok severek okuduğum mesleğimi bir daha yapamayacakmışım gibi hissediyorum. Tüm bunların üzerine bu kitap o kadar iyi geldi ki. Okurken hem selime teyzeydim hem meltem. Onları kitabın içinden çıkarıp yüzlerine bakın ben sizim demek istedim. Beni sorup soruşturmayan evlatlarım yok selime teyze ama ben senim ne hissediyorsan karşılığı bende,annem beni terk etmedi babaannem ve dedemle büyümedim Meltem ama bak ben senim demek istedim. Beni nasıl böyle güzel anlatabildiniz merak ediyorum demek istedim.
Sıcacık bir kitaptı elimden bırakmak istemedim. Öyle ki dün sabah dişlerimi fırçalarken de tam 3 sayfa okudum
Hey Wilbur! Sen, ben misin? Yaşça büyük olduğunu düşünürsek, ben aslında senim.
81 koca yıl boyunca yaşadıktan? sonra tam umutlarının hayata geçeceği sırada ölen & sonrasında film şeridi denilen şekilde hayatı akıp giderken bir trendedir Yaşlı Wilbur. Tüm hayatının önemli noktalarında tren duracak & o anı tekrar yaşayacaktır ama handikaplar da yok değildir. Mesela, her ne olursa olsun asla genç haliyle konuşmaya çalışmayacaktır çünkü bu akışın değişimine & birçok sorunlu noktaya dönüşebilecektir, başkaları da bundan etkilenecektir. Kısaca bilinmezliğin gelmesini önlemek kaçınılmazdır.
Çok sevdim! İlk 150 sayfa benim için ağır akışa sahip sayfalardı, dürüstçe bunu belirterek son 30 sayfa için bile tüm kitabı yeniden okuyabileceğimi söyleyebilirim ama. Hatta yüzümde kocaman bir gülümsemeyle yazarın bu zekice hamlesine şapka çıkardım.
Çok satan kitabını okumayanlar muhakkak bu kitap sonrası okumak isteyecektir de bana göre keza birbirine öyle bir noktada bağlanmış ki onu da yeniden mi okumalıyım acaba diyerek bitirdim dostlar.
Kitapla kalın -.-
"Ene - Bir Aziz Mahmud Hüdâyî Romanı" oldukça etkileyici ve sarsıcı bir nefs muhasebesi. Hikâyeyi bizzat insanın nefsi anlatıyor.
Günümüz İstanbul'unda yalnızlaşmak isteyen bir gencin tesadüfen bu kitabı alması ve geçmişte Bursa Kadısı iken her şeyini terk edip nefsini yenme savaşına giren Aziz Mahmud Hüdâyî'nin mucadelesini iç içe anlatır.
Nefs; kibir, makam sevdası, dünya dertleri ve tembellik gibi maskelerle insanı nasıl yönlendirdiğini, aldattıgını onu iyilikten nasıl alıkoyduğunu açık açık itiraf eder. Zaman zaman bırakmak istesemde , nefsim bunu bana soyleyen diyerek gayretle okudum. sadece bir velinin hayatını anlatmakla kalmaz; bizi kendi nefsimizle çetin mucadeleye iter.
Bursa Kadısı Mahmud Efendi'nin huzuruna bir kadın çıkar. Kocasını şikayet için. Kadının soylediğine gore eşi 2gun içinde kabeye gidip donduğunu soyler.ozamanın şartlarında aylar suren yolculuklarla varılan bir yere gidip dönmuştur. Kadı bunu araştırmak için yollara düşer. Eskici mehmet dede onu üftadeye yönlendirir.
İşte kadı mahmut efendiden aziz mahmut hudayi ye evrilecegi yer. Herşeyi terk eder sadece kul olabilmek için. Ölmeden önce nefsini öldürebilmek için.
"Bu kitabı kapatsan da, yok etsen de, unutsan da... seninle konuşuyor olacağım. Hüdâyî mağlup etti beni ama sen edemeyeceksin... Şimdi belki de bir gece vakti son cümlelerini okuyacaksın bu kitabın... Pişman olacaksın yaptıklarından... Sonra sabah olacak, gün doğacak, unutacaksın hepsini... Ben unutturacağım sana... Dünyada son insan öldüğü güne kadar var olacağım ben. Ben nefsim ey insan! Ben senim."
(Kitabın sonu)
Dogrudan bizimle konuşur nefs. Biraz ürkütücü...
Ene, insanı adeta ikiye bölen, içinizdeki görünmez düşmanla tanışmanızı sağlayan ve okunduktan sonra aynaya bakışınızı değiştiren, korkutan , kendine
Savaş mı Barış mı??
Kipat, öyle hızlı başladı ki olayların içine doğdunuz resmen. Ne olayı! İç sesin, baş kahramanın iç sesinin içine doğdunuz resmen:) bu kader içsel düşünceden zaman bulup da nasıl gerçek dünyaya adapte oluyorsunuz sayın Tarık Tufan bey:) o neydi gııızzz:) ya kitap baya iyi yükseltiyo seni hikaye olarak:) fekatttt gelelimmm son bölümeee:( daha etkileyici bi bağlama beklerdim efenim. Onun dışında Tarık Tufan sanırım ben, senim. Ya da sen, bensin. Ya da hepimiz kolektif bir bilinciz ellam. Ne kadannn cizel ifadelerdi o yazdıkların, o duyguları anlatış şeklin..argolar, küfürler bu kadar mı bi insanın üslubuna yakışır ve cuk diye oturur doğru yerlere.. Esas karaktere sesleniyorum: olummm şu çerçevedeki resimden kurtulamaman benim de içime oturdu son son:) seni bulduklarında nasıl bi manzara olucak hayal ettimdi de trajikomik yaa:)) hikayenin devamı umarım şöyle olur: edoşşş umuyorum ki savaş mı barış mı diye ikilemde bi daha asla kalmazsın:) ve fenafillaha yönelirsin:) rüstoşşş ve Nurhişşş umuyorum ki bulunamazsınız ellam:) Veee nihayetinde Tarık Tufanla tanışmış oldum:) Müge Anlı’da ciddi muhabbetler dönerken tuzlu çubuk yiyen kadın gibisin Tufan:) ortak yönümüz çok bence:) wqjfjjfjf kesinlikle okuyunuz efenimmmm, çok anlamlı, çok keyifli ve merak uyandırıcı bi kitaptı..
SevilenAlıntı
Köleliğin, sömürünün tam merkezinde yaşayan siyahi bir ailenin başına gelenler -onlar için yaşamın kendisi- ve bir kadının yaşadıklarından özgürleşme mücadelesi. Kendi çocuklarını ‘vahşice’ öldürmek pahasına..
Annelik meselesi.
“Sen benim yüzümsün;
ben senim. Ben senken, beni neden terk ettin?”
Sethe’nin kaçışı ve kurduğu yeni hayat bir korku masalı gibi de sanki. Yaşananlar, varoluş için verdiği savaş, uğruna yitirdiği oğulları ve kızları.. Her birinin öyküsü, bu korku masalının bir yerinde; zamanda sıçramalarla, geriye dönüşlerle, yarım kalmış hayaller ve bitmemiş şiirlerle alışık olmadığımız bir şekilde ifade buluyor kendine.
Takibi ve anlaması zor, bilinç akışı anlatımın hâkim olduğu, duygusal yükü çok ağır olan bir roman Sevilen.
Farklı zamanlarda, farklı zihinlere girdiğimiz anlatı boyunca yüksek bir empati tecrübesi yaşarken biraz sarsılmayı göze alan herkesin okuması gereken bir kitap.
“İnsan ya sever ya da sevmez. İnce sevgi, sevgi değildir.”
Çocuklukta her gün bir ton çeker.1000Kitap
“Nasıl yapılır?
İnsan kendi çocukluğuyla konuşup aslında kim olduğunu ona nasıl anlatır?
İnsan nasıl ben, senim der?” s.181
Kitabın özeti bu cümlelerdir sanıyorum. Bir Tarih Öğretmeni olan Vidar’ın çocukluğuna gidiyoruz distopik ve ütopik bir kurguyla. Olaylar dehşetengiz akıcı, çözümlemek için elinizden bırakamıyorsunuz. Anlatım zaten klasik Schulman akıcılığında, yanıltmıyor. Yine kendimizden mutlaka bir şeyler buluyoruz, bulduruyor. E tabi yine sonunda ağlatıyor..
Malma İstasyonu ‘ndan sonra okuduğum 2. ve en yeni 
Alex Schulman kitabı beni asla yanıltmadı. Sanırım yazar ne yazsa alıp okurum bundan sonra. Eğer geçmişinizle bir takım hesaplaşmalarınız varsa (hangimizin yok ki!) bu kitap sizi derinden etkileyebilir. Tavsiyedir efenim ;)
Malma İstasyonu ‘ndan sonra okuduğum 2. ve en yeni Alex Schulman kitabı beni asla yanıltmadı. Sanırım yazar ne yazsa alıp okurum bundan sonra. Eğer geçmişinizle bir takım hesaplaşmalarınız varsa (hangimizin yok ki!) bu kitap sizi derinden etkileyebilir. Tavsiyedir efenim ;)