sena
@sennaagvn
Anadolu Üni | PDR
27 Mayıs 2004
54 okur puanı
Eylül 2019 tarihinde katıldı
Resmen kendim yaşamışım gibi çöktüm kitabı okurken. Başlarken çok emin olmadan başlamama rağmen elimden bırakamadığım çok sevdiğim bir kitap oldu. Birkaç yerinde ağladım sanırım, çok güzeldi. Bir puanı kırma sebebim de şu oldu, kitap kahraman bakış açısıyla yazılıyor ve sonlara doğru anlattığı şeyler nasıl kahraman bakış açısıyla yazıldı da biz okuduk anlayamadım maalesef. Çok takılmamak gerek.
Reklam
Asla tahmin edilemeyecek bir sonu vardı kitabın. Agatha Christie çok zekice bir kurgu hazırlamış, en küçük detaylar bile düşünülmüş. Bu kadar küçük detay olması kitabın sonlarına doğru biraz sıksa da en sonunda her şey yerine oturuyor, bende soru işareti bırakmadı. Kafa karıştırıcı olması dışında çok iyi kitap.
Kitap birkaç farklı hikayeden oluşuyor. Ünivesiteden yeni mezun Doktor Bomgard'ın anıları. Acemi doktorun anılarını kendi ağzından okumak, bulunduğu durumun zorluğunu ve psikolojik durumunu anlamamız açısından güzel bir tercih olmuş. Kitapta birkaç tıbbi terim bulunuyor ancak bunlar okumayı zorlaştıracak düzeyde değil. Yine de hastalıkları araştırıp neyin ne olduğunu bilerek okumak daha eğlenceli hale getiriyor kitabı. Duygu durumu güzel aktarılmış. Tavsiye ederim, okuyun.
9. sınıfta yılbaşı çekilişinde hediye gelmişti bu kitap, o zamandan beri okunmayı bekliyordu. Hakkında bir sürü kötü yorum olduğu için okuyup okumamayı çok düşündüm ve sonunda can sıkıntısından elime aldım.
Öncelikle 4 puan kitaptaki olay akışını ve birkaç alıntıyı sevmemden geldi, keşke şu "badboy" olayı olmasaydı da daha yüksek bir şey verebilseydim ama maalesef kitabın adı bile buradan geliyor.
Bence abartıldığı kadar kötü değildi ama içeriğindeki kadını objeleştirme olsun, kadını erkeğin malıymış gibi göstermek olsun kesinlikle okurken beni rahatsız etti.
Kısacası çok çok merak ediyorsanız alın okuyun ama zamanınıza ve paranıza değecek bir kitap değil,16 yaş altı çocuklarınıza ise okutmayın lütfen.
Sanırsam ilk defa bir kitaba 10 puan verdim.
"Aşk acısı da neymiş geçer gider" diyen bir sürü insanla karşılaştım. Ya da "Bu muymuş derdi?" diye insanların acılarını küçümseyenlerle. Werther bize hiçbir acının basite indirgenemeyeceğini gösterdi. Belki dinerdi içindeki acı zamanla, belki kurtarabilirdi kendisini çürümeden önce. Belki de en huzurlu olduğu zamandır çürüdükten sonrası.
Reklam