Sena
@senny
10 okur puanı
Haziran 2018 tarihinde katıldı
Hakan gündayın okuduğum 4. Kitabıydı ve sanırım en etkileyicisi diyebilirim.
Klasik hayat anlatımından ziyade gerçekten aynı hissi üç dört cümle ile anlatabilme yeteneğine sahip,her cümlede anlatmak istediği duyguyu farklı bir şekilde bize ulaştırmış.
Yazar kitabı lisenin ikinci senesinde yazmaya başlamış ve üç-dört yıl içerisinde bitirmiş sayfalar ilerledikçe anlatımın derinleşmesi ve anarşist ruhundan çıkıp daha dinginleşmesi fark ediliyor. Belki de kinyas ve kayra Gündayın o geçiş döneminde yaşadığı çalkantıların zihnindeki yansımasıdır, kim bilir..
Kayranın kendi için yaptığı seçimden duyduğu hoşnutluk ve Kinyasın aslında istediğinin bir beyin ölümü olmadığını anlayıp kendi yolunu çizmesi bence insanın kendi çatısmasını anlatıyor, bu yönüyle aslında biraz da içimizdeki şeytan kitabına benziyor.
Kayra o şeytani yön, ne yaparsak yapalım susturamadığımız kin dolu o kişi..
Kinyas ise her şeye rağmen kendi çizgisini tekrar çizmeye karar vermesiyle içimizde ki o bitmeyen umut,yazarın da dediği gibi;
"Kendimizi bir binanın tepesinden hep beraber boşluğa bırakmayışımızın tek nedeni yarındı. Lotonun çıkma ihtimalini, aşık olunacak insanla tanışma ihtimalini, sonsuz mutluluk ihtimalini içinde barındıran o sihirli sözcük : yarın."
Kinyas kitaptaki o yarındı benim gözümde.
Sadece ana karakter çözümlemeleri değil, Hakan Gündayın milletler ve ilişkiler üzerine çıkarımları beni çok etkilemiştir bu kitapta da aynı şekilde üstünde durduğu tarihsel olaylar, milletlerin kimlikleri, toplumsal davranışlar gayet yerinde ve güzeldi.
Az kitabı kadar agresif olmamasına rağmen yer yer nefreti hissettirdi.
Bir daha okunması gereken yoğunlukta bir kitap olduğunu düşünüyorum, on yedi yaşında içinde yaşadığın o karmaşıklığı, yirmi beşinde nefreti, otuzunda dinginliği daha da
Reklam
Doğunun LimanlarıEdebiyat
Tanios kayasından somra yazarın okuduğum ikinci romanı. Aslında tanios kayasını tam anlamıyla çözümleyerek okuduğum söylenemez,doğu ismini duyuncs nedense okumaktan kaçınmıştım.
Yanıldığımı bu roman ile anladım.
Bana kalırsa doğunun limanları ne sadece bir tarih ne de aşk romanı. Ne derinlemesine tarih ne de yoğun bir şekilde aşk teması hakim. Kitapta en yoğun olduğunu düşündüğüm duygu saflık. İsyanın çocuksu hevesi, bitmeyen umudu ve lider olmaktansa kendi devrimini yapmak için verdiği çaba bana biraz buruk hissettirdi. Babasıyla arasındaki ilişkinin biraz nefrete dayandığı hissine kapıldım yerler oldu, eğer babası ölmeden bakü efsanesine tanıklık etmeseydi yine aynı sekilde oğlunu kucaklayabilirmiydi diye düşünmeden edemedim. İsyan zaman zaman sadece babasına acıdığı için ve hayatının aşkını bulduğu için istemeden içinde bulunduğu devrim hareketinden hoşnut gibiydi.
Kitapta beni en çok sinirlendiren clara oldu,yer yer ona da hak verdim ama çoğunlukla kızdım. Bu kadar direniş aşkıyla yanıp tutuşan bir kadının bunca sene sevdiği adamı hiç merak etmemesine anlam veremedim ama zaten merak edip kavuşsalardı bu kadar etkilenmezdim. Claranın ailesini kaybetmesinin ve hayatı boyunca direnmesinin sonucu olarak isyanı aramayıp yani aşkı için direnecek gücü bulamayıp mutlu bir yaşam sürmek istediğini düşündüğüm yerlerde ona hak verdim. Her seye rağmen isyanı senelerce o tımarhanede unutmalarına dayanamadım, isyanın hala kalbinde onu saklamasına hayret ettim ve kızdım. Çoğu yerde claranın yaptığını ihanet olarak bile gördüm. Dediğim gibi ucu açık bırakıldı, en sevmediğim seylerden biridir bu. Genel olarak kitap hakkındaki düşüncem, yazar güzel bir iç çözümleme ile sade bir hikaye ve aslında çok iyi niyetli aşık bir adamın tarihini sırtında taşımasını anlatmıştır. Sonunun
Malafa
İlk okumaya başladığımda kendine has bir dil oluşturması nedeniyle anlamakta zorluk çektiğim fakat internette bununla ilgili kaynaklarda kelimelerin anlamını bulduğum roman,diğer kitaplara oranla daha az sarsıcı ve derinlemesine analiz doluydu. Okuduktan sonra turizme ve ticarete olan bakış açınızı mutlaka değiştireceğini düşünüyorum.