"Tanrı, gezegenlerarası bir Akıl, bir Zihin' dir. Tek bir kütleden oluşmaz. Bir yarısı evrenin maddi olmayan alemindedir. Bir
enerjiler bileşimidir. Diğer yarısıysa küçük parçacıklar halinde
bütün yeryüzüne, her insana dağılmıştır. Karanlık güçler bu parçacıkları engellemeye çalışır."
"İnsandan evrene yansıyan, uzayda yol alabilen, sadece aydınlık
ışındır. Evrenden yeryüzüne dönen de sadece hayırlı, olumlu ışın ...
"Habis duyguların tesiri altındaki insan, karanlık ışınlar yayar.
Karanlık ışınlar yükselemez ve Dünya'nın derinliklerine gömülür.
Yeryüzüne tekrar yansımaları da volkanik patlamalar, depremler,
savaşlar şeklinde olur.
"Bu karanlık ışınların insana doğrudan etkisi, ondaki habis
duyguları arttırmaktır.
Kulak ver, gece nasıl çukurlaşıp oyuluyor. Siz, yıldızlar,
sizlerden doğmuyor mu sevenin isteği sevdiğinin yüzüne?
İçten içe kavrayışı arık yüzünü onun
bir arık yıldızdan değil mi?
Bizim olan gidiyor bizden
sabah çimeninde çiy gibi, ısısı gibi
ısıtılmış bir yemeğin. Nereye, ey gülümseyiş? Ey bakış:
Yeni, sıcak, tutulmaz dalgası yüreğin;–
yazık: İşte buyuz biz. Dağılıp eridiğimiz evren
boşluğunda kalır mı ardımızdan bizim tadımız?
Tuhaf şey elbette, artık şu yeryüzünde oturmamak,
unutmak bundan böyle daha yeni edinilmiş alışkıları,
insanca geleceğin anlamını verememek
güllere, vaatlerle dolu öbür şeylere;
o sonsuz korkulu ellerde ne idiysek
onu artık olmamak ve öz adını bile
koyup gitmek bir kırılmış oyuncak gibi.
Ne tuhaf, dilekleri dileyememek daha,
bütün olan her ne varsa darmadağın uçuşur
görmek uzayda. Zahmetli şey ölü olmak,