Serap
@serapyldz5
Her zayıflıkta güçlü olmanın tek çare olduğunu, sen güçlü olmazsan geri kalan her şeyin yıkılacağını ve kendini ne kadar zayıf, aciz hissedersen hisset iradeni kaybetmezsen gücünü daima o iradede bulacağını ona hayat öğretmişti.
Bu tütün içenler nedense hep üşengeçti. Problemleri ile baş etmemeyi seçenler ve şikâyet etmeyi sevenler içiyordu bu tütünü, annesi gibi.
Mutsuzum demenin, hatta problemlerim var ve çözemiyorum demenin simgesi gibiydi tütün ama bunu da sanki kimse fark etmemişti. Kendilerini böylesine ele verdiklerini bilseler içerler miydi?
Leş gibiydi tütün! Adamların neden içtiğini anlamıyordu, ne keyif alıyorlardı ki! Ve sanki içenlerin hepsinin ortak bir noktası vardı: Mutsuzlardı.
Krizlerimiz baskıladığımız yerde yoğunlaşıp artık baskılanmayacak bir basınca gelince, yani ruhumuzun kömürü elmasa dönüşünce, duygularımız bir yanardağın volkanı gibi bilincimizin en derininden öyle çıkarlardı ki yüzeye, hallerimize bulaşır, karakterimiz işte o zaman yüzeye ulaşırdı.