sera
@serasty_
pulvis et umbra sumus
19 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
nico gözlerine inanamıyormuş gibi ona bakakaldı. "will..."
will titrek bir nefes aldı. gözleri yorgunluktan parlıyordu. sonunda nico'nun, birbirlerinden gerçekten de aşırı derecede farklı olduklarını anlamasını sağlayacak bir şey yaptığından endişeliydi. "efendim?"
nico önce konuşamayacak gibiydi, sonra: "sen gerçek bir yarı-tanrı sevimli ayıcık'ı gibisin" dedi.
Reklam
Puan vermedi·617 syf.·
7 günde okudu
·Okunma: 24 Ocak 2026 18:47
·2026 2. kitabı
"öleceğim," dedi jem. gözlerini iri iri açmıştı, ağzının kenarında hâlâ kan lekesi vardı. gözlerinin altındaki gölgeler neredeyse maviydi.
will parmaklarını jem'in bileğine gömerken gömleğinin kumaşını yırttı. jem yüzünü bile buruşturmadı.
"benimle kalmaya yemin ettin," dedi will. "parabatai olarak yeminlerimizi ederken. ruhlarımız birbirine bağlı. biz tek kişiyiz james."
"biz iki kişiyiz," dedi jem. "aralarında bir akit olan iki kişi."
will çocukça konuştuğunun farkındaydı ama elinde değildi. "seninle gelemeyeceğin bir yere gitmemen gerektiğini söyleyen bir akit."
"ölene kadar," dedi jem nazikçe. "yeminin sözleri böyleydi. ölüm ikimizi ayırana kadar. bir gün will, kimsenin beni izleyemeyeceği bir yere gideceğim ve sanırım bu sandığımızdan çok daha önce olacak. senin parabatai'n olmayı neden kabul ettiğimi kendine sordun mu hiç?"
"daha iyi bir teklif olmadığı için mi?" will mizaha sığınmayı denemişti ama sesinin çatlamasını engelleyemedi.
"bana ihtiyacın olduğunu düşünmüştüm."
"kendimi eksilmiş, bir parçam karanlığa savrulmuş, iyi, dürüst ve samimi olan tarafım... bunu kendinden yeterince uzun süre uzak tutarsan gerçekten kaybedebilir misin? sana kimse değer vermezse gerçekten var olabilir misin?"
"Sen bir Gölge Avcısı'sın, ölümden korkmazsın."
"Elbette korkarım." dedi will. "Herkes ölümden korkar. Meleklerden gelmiş olabiliriz ama ölümden sonra bizi nelerin beklediği konusunda başkalarından daha fazla şey bilmiyoruz."
Reklam