Bir zamanlar sadece benim olacağını hayal ederdim; seni, kaçak olan seni çocuğun içinde tutabileceğimi sandım. Ama o senin oğlundu! Gece vakti acımasızca benden uzaklaşıp bir yolculuğa çıktı; beni unuttu ve asla geri gelmeyecek. Bir kez daha yalnızım, her zamankinden daha beter hem de. Sana ait hiçbir şey yok elimde, hiçbir şey. Ne çocuk, ne bir kelime, ne bir satır, ne de hafızanda bir yer..
Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?