Sezgin
@serdil2616
39 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Reklam
...son nefesimi verene kadar dövüsürüm...
Gecen hafta Balıkçı ve Oğlu'nu okurken bu kitaba referansta bulunmuştu Livaneli. Bildiğim ama okumayı hep ertelediğim kitabi hemen okumaya başladım. Paralel olarak da başrolde Anhony Quinn'in oynadigi 1990 yapımı filmini izledim. Her ikisi de çok güzeldi ve cok keyifli ilerledi.
80 gün boyunca balık tutamayan SanTiago denize son açılışında bu şanssızlığını kırmak ister. Biraz açıldıktan sonra da bekledigi o an gelir ve oltasina çok büyük bir balık takılır. Kitap boyunca (zaten ince bir roman) ihtiyar balıkçının balığı yakalama mücadelesini ve kendi kendine konuşmalarını (monolog) keyifle okuyoruz. Tabi bir de balıkçının genç arkadaşıyla olan guzel diyalogları var. Gencin ihtiyarı örnek alması, ona güvenmesi, ona karşı hürmeti... Kısa da olmasi sebebiyle başlayınca hemen bitirilebilecek keyifli bir kitap.
Göçmenin dilinden göçmen anlıyor
Zülfü Livaneli herkesin bildiği gibi hayatının bir dönemini İsvecte mülteci olarak geçirmiş. Dolayısıyla da göçmenliğin ne olduğunu iyi biliyor. Ülkesinden ayrılmak zorunda kalmanın, yeni bir ülkeye gitmenin, yeni bir hayata başlamanın ne kadar zor olduğunu bizzat yaşamış biri ve bunu da zaman zaman eserlerinde hissederek ve hissettirerek kullanıyor. Bu kitapta da yakin geçmişte ülkemizde yaşanmış /yaşanan/ yaşanacak olan düzensiz göcmen geçişi esnasındaki bir felaketi anlatmış.
Özetle balıkçı Mustafa ve eşi Mesude oğulları Deniz'i denizde kaybeder. Ama balığa çıktığı bir gün deniz onlara yeni bir oğul verir. Fakat ne yapacaklarını tam bilemeyen aile için bu bebek farklı bir imtihan olur...
Hikayenin anlatımı esnasında Livaneli farklı toplumsal sorunlara da (kısa da olsa) dikkat cekiyor; siyanürle altın, ağaçların talan edilip otel yapılması, balıkçı ciftliklerindeki sorunlar vs.
Sonuç olarak kısa, sıkmayan, mesajlar veren, duygulandıran bir roman çıkmış ortaya. Okumak isteyenlere iyi okumalar