Serhat Çam
@serhatthebeast
İnsancıkları bitirdim, hiç iyi değilim ya… içimde bir yerler hâlâ sızlıyor, gözlerim doluyor düşünüp duruyorum.Makar’ın o saf, deli gibi sevgisi… mektuplar, hediyeler, aç kalıp Varvara’yı düşünmesi… Sonra Varvara gidiyor Bykov’la, çünkü başka çare yok: para, ev, karnı tok olsun istiyor. Fakirlikte aşk eziliyor, Dostoyevski bunu suratımıza vuruyor.Ama en çok kıran o son mektup: “Mutlu olmaya çalışacağım… Beni unutma. Gel sık sık gör beni.” Lan niye umut veriyorsun ki? Adam zaten unutamaz, o mektuplar tek varlığı. “Unutma beni” demek, yarayı açık tutmak, “belki dönerim” diye kandırmak. Umut vererek terk etmek, bırakmaktan bin kat acımasız.Okurken boğazım düğümlendi, ağladım. “Keşke biri böyle sevse” dedim, sonra “keşke böyle kırılmasam” dedim. O “beni unutma” lafı içime oturdu, hâlâ çıkarılamıyor. Kitap umudu kırıyor, kalbi kırıyor… en çok da o son zehirli teselli.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Neden başkaları hiç beklenmedik bir şekilde mutluluğa ulaşırken, iyi insanlar mutsuz yaşamaya mahkum ediliyorlar?
Bugün can sıkıntısı ve hüzünden başka bir şey hissetmiyorum.