Serhat Çam
@serhatthebeast
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Dünyada herkesten çok kendini sev, çünkü dünyada her şey kişisel çıkara dayalıdır.
Spoiler....
İrade Terbiyesi kitabını okuduktan sonra içimde kalanları, kendi ağzımdan dökeyim size. Jules Payot’un bu eseri (orijinali 1893-1895 civarı) benim için tam anlamıyla “keşke 18-20 yaşımda karşılaşsaydım” dedirten nadir kitaplardan biri oldu. Ali Fuat Başgil’in o meşhur cümlesini şimdi çok daha iyi anlıyorum: Okurken gerçekten içimde bir tahassür + nedamet karışımı hissettim.
Kitap esas olarak şunu söylüyor: İrade duygusal bir güçtür. Akılla değil, duyguyla şekillenir ve terbiye edilir. En büyük düşmanımız da isteksizlik (tembellik, erteleme, bahane üretme). Payot diyor ki “İnsan her şeye bahane bulabilir, isteksizliğin desteğiyle bu bahaneler beton gibi sağlamlaşır.” Bu cümle direkt kalbime oturdu, çünkü tam da benim yıllardır yaptığım şeydi.
Kitap kabaca 5 ana bölümde ilerliyor:
- İlk bölümlerde irademizi zayıflatan dış kaynaklar anlatılıyor: Eğlence düşkünlüğü, arkadaş çevresinin olumsuz etkisi, şehvet/cinsellik gibi dürtüler, boş lakırdı yapan ortamlar… Bunlar iradeyi sürekli aşağı çeken şeyler.
- Sonra iç kaynaklar geliyor ki bence kitabın en güçlü kısmı burası: Tefekkür, derin düşünme, büyük üstatların (mesela Goethe, Pascal gibi isimlerin) etkisi, düzenli çalışma alışkanlığı, sağlıklı beslenme bile irade terbiyesine katkı sağlıyor diyor. Özellikle tefekkür kısmı çok etkiledi beni; “Düşüncelerimiz irademizin hamuru” gibi bir bakış açısı var.
- En sonda da pratik yollar: Sabır = sebat, küçük adımlarla alışkanlık inşa etmek, aşırıya kaçmadan düzenli çalışmak, beyin yormadan dinlenmek vs.
En çok altını çizdiğim yerlerden biri: “Beynini parlatacağım diye aşırı çalışırsan tam tersi körelirsin.” Bu bana çok şey öğretti. Eskiden “daha çok çalışayım” diye kendimi tüketirken şimdi daha akıllıca planlıyorum.
Cemil Meriç’in “Disiplin
"İnsanlar beni anlamıyor, ben de onları anlamıyorum."
