Şerife (@serifelyc) Yorumları

Her şey, denizin dalgalarıyla içindeki fırtınanın birbirine karıştığı o puslu ikindi vakti başladı. Sahilde, bankta tek başına oturmuş, gözleri dolu dolu denize bakan ve sanki sessizce eriyen bir kadın gördüm. O hareketli, kıpır kıpır ruhumun altındaki o tanıdık yalnızlık sızısını hissettim onda; zihninin içindeki o durdurulamayan, sürekli bir cevap arayan ama bulamayan yorucu çırpınışı... Yanına yaklaşıp usulca, "İyi misiniz?" diye sordum. Başını kaldırıp yeşil gözlerini bana çevirdiğinde, kirpiklerinden süzülmek üzere olan bir damla gözyaşıyla, "İyi olmaya çalışmanın ne kadar yorucu olduğunu bilir misiniz?" dedi. O an anladım ki, ikimiz de dışarıya karşı neşeli maskeler takan ama içindeki boşluğu doldurmak için sürekli zihinsel oyunlar oynayan aynı iklimin insanlarıydık. "Çok iyi bilirim," diyerek gülümsedim ve ekledim: "Hatta bazen sırf bu yorgunluğu unutmak için insanlarla olmadık neşeli sohbetler kurar, kendime yapay eğlenceler icat ederim." Bu sözüm üzerine gözlerindeki o hüzünlü bulut dağıldı, yüzünde ince bir tebessüm belirdi ve "Ben Yasemin," dedi. Ben de "Ali," diyerek elini sıktım; o gün denizin kıyısında başlayan dostluğumuz, içimizdeki o bitmez tükenmez yalnızlık senfonisinin en güzel melodisi haline geldi. Aylar sonra, kafenin gürültüsünden uzakta, köşedeki masada yine karşılıklı oturuyorduk. Yasemin’in önünde, sayfaları hafifçe kıvrılmış Alamut Fedaileri duruyordu. Ben ise onun o bildik, derin yeşil gözlerine bakarak yine kendi iç dünyamın dehlizlerine dalmış, bir şeyler anlatıyordum. Kendimi onun gözlerinin yeşilinde kaybetmiş, ruh ikizim dediğim bu kadının derinliklerinde hayaller kurarken birden caddeden gelen acı bir korna sesiyle irkilerek kendime geldim. Toparlanıp gülümseyerek kitaba dokundum, "Hasan Sabbah’ın fedailerini o sahte cennetle nasıl

Duygu ve Düşünce

Şerife isimli okura yanıt verildi

Şerife

Ali K. Rica ederim. Betimleme oldukça akıcı ve okuyucuyu içine çekiyor...Bazı noktalarda şiirsel bir hava var 'İçimizdeki o bitmez tükenmez yalnızlık senfonisi' gibi.. kaleminize sağlık :)

bkmkitapcom

@bkmkitap·Reklam

Ne Kadar Kitap Kurdusun?

0-30p: Kontrollü okuyucu 📖 40-70p: Hafif bağımlı 👀 80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅

Ali K.

@Makkkk·

Yeşile Çalan Yalnızlık

Her şey, denizin dalgalarıyla içindeki fırtınanın birbirine karıştığı o puslu ikindi vakti başladı. Sahilde, bankta tek başına oturmuş, gözleri dolu dolu denize bakan ve sanki sessizce eriyen bir kadın gördüm. O hareketli, kıpır kıpır ruhumun altındaki o tanıdık yalnızlık sızısını hissettim onda; zihninin içindeki o durdurulamayan, sürekli bir cevap arayan ama bulamayan yorucu çırpınışı... Yanına yaklaşıp usulca, "İyi misiniz?" diye sordum. Başını kaldırıp yeşil gözlerini bana çevirdiğinde, kirpiklerinden süzülmek üzere olan bir damla gözyaşıyla, "İyi olmaya çalışmanın ne kadar yorucu olduğunu bilir misiniz?" dedi. O an anladım ki, ikimiz de dışarıya karşı neşeli maskeler takan ama içindeki boşluğu doldurmak için sürekli zihinsel oyunlar oynayan aynı iklimin insanlarıydık. "Çok iyi bilirim," diyerek gülümsedim ve ekledim: "Hatta bazen sırf bu yorgunluğu unutmak için insanlarla olmadık neşeli sohbetler kurar, kendime yapay eğlenceler icat ederim." Bu sözüm üzerine gözlerindeki o hüzünlü bulut dağıldı, yüzünde ince bir tebessüm belirdi ve "Ben Yasemin," dedi. Ben de "Ali," diyerek elini sıktım; o gün denizin kıyısında başlayan dostluğumuz, içimizdeki o bitmez tükenmez yalnızlık senfonisinin en güzel melodisi haline geldi. Aylar sonra, kafenin gürültüsünden uzakta, köşedeki masada yine karşılıklı oturuyorduk. Yasemin’in önünde, sayfaları hafifçe kıvrılmış Alamut Fedaileri duruyordu. Ben ise onun o bildik, derin yeşil gözlerine bakarak yine kendi iç dünyamın dehlizlerine dalmış, bir şeyler anlatıyordum. Kendimi onun gözlerinin yeşilinde kaybetmiş, ruh ikizim dediğim bu kadının derinliklerinde hayaller kurarken birden caddeden gelen acı bir korna sesiyle irkilerek kendime geldim. Toparlanıp gülümseyerek kitaba dokundum, "Hasan Sabbah’ın fedailerini o sahte cennetle nasıl

Duygu ve Düşünce

Şerife

İki yalnız ruhun birbirinde sığınacak bir liman buluşu gibi..

birsessizlikhali

@sessizbiriz·

Kalbimin sessiz duası 65..

Allah’ım… Bu gece ne geçmişi değiştirmeye gücüm var ne de yarını görebilmeye… Ben sadece şu an, kalbimin bütün ağırlığıyla Sen’in huzurundayım. İçimde yarım kalan cümleler, cevabını bulamadığım sorular ve kime anlatacağımı bilmediğim duygular var. Ama biliyorum ki Sen, kulunun dilinden dökülmeyeni de işitensin. Rabbim, bazen hayatın içinde kaybolmuş gibi hissediyorum. Herkes bir yerlere yetişirken ben kendi içimde bir şeyleri toparlamaya çalışıyorum. İnsanlara güçlü görünürken, geceleri yalnız kalınca yorgunluğumla baş başa kalıyorum. İşte tam o anlarda bana Sen yeter ol Allah’ım. Çünkü biliyorum; insanın en büyük gücü, kendini yalnız hissettiği yerde bile Rabbinin onu gördüğünü bilmesidir. Allah’ım… Kalbimi gereksiz yüklerden arındır. Geçmişte kalan kırgınlıkları, zihnimi meşgul eden pişmanlıkları ve beni sürekli geriye çeken düşünceleri senden başka kimse söküp alamaz. İçimdeki ağırlıkları hafiflet. Affetmem gereken yerde affetmeyi, vazgeçmem gereken yerde vazgeçmeyi, beklemem gereken yerde sabretmeyi nasip et. Rabbim, bazen insanlar hayal kırıklığı oluyor, bazen yollar umduğumuz yere çıkmıyor, bazen de dualarımız hemen karşılık bulmuyor. Ama yine de sana güvenmek istiyorum. Çünkü şimdiye kadar dönüp baktığım her yerde, anlayamadığım şeylerin ardında Sen’in rahmetini gördüm. Allah’ım, kalbimi kötüleşmekten koru. Yaşadıklarım beni daha sert biri yapmasın. Acılarım merhametimi eksiltmesin. Kırıldığım için kıranlardan olmayayım. Bana öyle bir kalp ver ki; ne kadar yara alırsa alsın sevgiyi, iyiliği ve umudu taşımaya devam etsin. Rabbim… Bazen sadece içimin huzurlu olmasını istiyorum. Çok büyük şeyler değil… Başımı yastığa koyduğumda kalbimin sakin olmasını, sabaha korkularla değil umutlarla uyanmayı, içimde taşıdığım yüklerin biraz olsun hafiflemesini istiyorum.

Şerife

..bütün hüzün ve endişelerimi de Sana emanet ediyorum...