"Artık irademden özgür olmak istemiyorum. Çünkü özgür olan aslında özgür değildir, hiçbir şey yapmayan da
günahsız değildir. Yalnızca hizmet eden özgürdür, iradesini başkalarına veren, gücünü bir iş için harcayan ve sorgulamadan işini yapan kişi özgürdür. Eylemin sadece ortası bizim elimizdedir eylemin başı ve sonu, nedenleri ve
sonuçları tanrıların iradesindedir. Beni irademden özgür bırak çünkü bir şey istemek deliliktir, hizmet etmek bilgeliktir, bırak da teşekkür edeyim sana."
3 öykü var kitabın içinde ve bu 3 öyķünün her biri bir birinden güzel öyküler. Stefan Zweig her zamanki gibi kalemini konuşturmuş. Kesinlikle okuyun bir solukta okunacak bir eser...
Bildıgım her şeyi mutsuz insanlardan
öğrendim, gördügüm her şeyi aci çeken, işkence edilen insanların gözlerinde gördüm, sonsuz kardeşin gözlerinde
gördüm. Sandığım gibi Tanrı'nın alçakgönüllü bir hizmetkârı değilmişim, kendini beğenmiş, kibirli biriymişim meger: Ve bunu senin çektiğin ve bana da hissettirdiğin acılar sayesinde öğrendim. Affet beni, itiraf ediyorum, sana karşı suç işlemişim ve farkinda olmadan birçok insanın kaderine
müdahale etmişim. Hiçbir şey yapmayan da onu yeryüzünde suçlu, günahkâr yapan bir eylemde bulunabiliyormuş,
yalniz yaşadığını sanan kişi de aslında tüm kardeşlerinin içinde yaşarmiş...