2 günde okuyup bitirdim. Herkesin ayrı ayrı hikayesini anlattığı her okuduğum kişiye ayrı ayrı hak verdiğim ama en sonunda çok şaşırdığım bir kitap oldu. Zorunlu bir sevgi türü olan akrabalık ve kardeşlik bağını çok akıcı şekilde anlatmış yazar.
Yaniii ne söylenir bilmiyorum. Ama kitap baya güzeldi. Kitap ilk başta baktığımda kesin sevemem dedim. Ama şöyle bir sözü unuttum sanırım "Hiç bir kitapı kapağına göre yargılama." İlk başta oludugumda güzeldi kitap karakter ağrı ile yazılmış her kişinin ağzından okuyoruz hikayeyi. Bence bu güzel bir artı hikayeye farklı bir bakış açısı yaratmış. Onun dışında ailede hiç kimsenin birbirini sevmemesi acayip değişik ki. Bazi karakterler baya değişikti saçma sapan davranışları felan ama yine de eğlenceliydi okumak kesin okuyun. Başka incelemelere dek mutlu kalın iyi günler, iyi akşamlar, günaydınlar...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Şermin Yaşar ın eşsiz kaleminden çıkan bu eseri soluksuz okuyabilirsiniz. Uzun zamandır bu bir kitabı bitirmek bu kadar kolay olmamıştı bir solukta okudum.
Sonunda Selime teyzenin hikayesine değinir diye düşündüm ama bir daha bahsetmedi aklım kaldı Selime teyzede.
Selimeler' e... Meltemler'e...
“Ben istiyorum ki meşguliyetim olsun. Elimde bir işim olsun. Bekleyecek bir şeylerim olsun... Telefonun başında çocukların aramasını bekleyeyim, pencerenin kenarında çocukların, torunların bana uğramasını bekleyeyim, ağaç yapraklansın diye bekleyeyim, salatalıklar çiçek açsın diye bekleyeyim, domates kızarsın diye bekleyeyim. Öyle şeyler... Zaman kolay geçsin istiyorum ben. Başka derdim yok. Ölüm kapımı çalana kadar bir şeyler oyalasın
işte beni.”
Selime Teyze’nin hikâyesi, çocuklarının dünyasında yer bulamayan ve onların gözünde yok gibi var olmayı reddeden bir annenin hikâyesi.
Selime, bir gün hiç beklenmedik bir anda kaybolur. Gönülsüz ama planlı bir kaçıştır bu. Bildiği bütün hayatı geride bırakıp bir köyün sessizliğine sığınır. Kimseye haber vermeden, ardında iz bırakmadan. Bulunmayı bekler.
Ama hayat, beklenmedik bir misafirle –Meltem’le– karşılaştırır onu.
Biri annesiz büyümenin, diğeri evlatsız yaşlanmanın derdini anlatır.
İki hayat, iki kayboluş, iki yara aynı evde buluşur.
Bu roman, yaşlıların yok sayıldığı, insanın yalnız bırakıldığı, herkesin ancak kendine yetebildiği,
en yakınlarına bile derman olamadığı bir çağın hikâyesi.
Yanı sıra Burada varlıkla değil, geri çekilerek konuşan bir sevgi dili var. Biraz mesafeli, biraz çekingen.
Diğer tarafta ise büyürken duygusal boşluklarla tanışmış bir genç kadın görüyoruz. Onun hikâyesi yalnızca bir eksiklik hikâyesi değil; aynı zamanda tutunma çabasının hikâyesi.
Yaşlılıkla birlikte görünmezleşen bir annenin, yani Selime Teyze’nin, ailesi tarafından fark edilmediğini hissettiği bir anda çocuklarının hayatından sessizce çekilmesini ve bu kaçış sırasında başka bir yalnızlıkla -annesiz büyümüş Meltem’le- kesişen yolunu anlatır. Roman, annelik, evlatlık, yalnızlık ve görülme ihtiyacı üzerinden, kan bağının değil
Söylemeyelim mi sahiden?Hayata Dair
Söyleme Bilmesinler, bir ailenin içinde yıllarca biriken sırları, kırgınlıkları ve söylenemeyenleri anlatıyor. Aslında konu çok tanıdık; aynı evde yaşayan ama birbirine söyleyemedikleri şeylerin yükünü taşıyan insanlar…
Kitabı okurken en sevdiğim şey Şermin Yaşar’ın anlatımı oldu. Dili çok samimi ve akıcı. Sanki biri karşınıza oturmuş da size bu hikâyeyi anlatıyormuş gibi hissettiriyor. Bu yüzden sayfalar hiç yormadan akıp gidiyor.
Bazı yerlerde güldürdü, bazı yerlerde ise neden bilmiyorum nefret hissettim. Karakterlerin hatalarıyla, kırgınlıklarıyla ve duygularıyla gerçek hissettirmesi de çok çok etkileyici
Ben severek okudum. Eğer aile ilişkilerini, insan hikâyelerini ve duygusu güçlü kitapları seviyorsanız şans verebilirsiniz.
Şermin Yaşar okumayı o kadar çok seviyorum ki... "Gelirken Ekmek Al" ve "Söyleme Bilmesinler"i okurken dedim ki; bu iki kitabı favorim, yazar bende artık bunun üstüne çıkamaz diye düşünüyordum. Fakat bu kitabı okuduğumda da favorilerime bir favori daha eklendi. Yahu bir yazar bu kadar mı bizden biri olur, bu kadar mı basit şeyleri görmemize yardımcı olur. Daha ne yapsın Şermin Yaşar. Bayıldımm. Muhakkak, herhangi bir kitabındaki bir karakter sizin belki evinizden, belki yakın arkadaşlarınızdan, belki çevrenizden, iş ortamınızdan biri. Romanlarında, öykülerinde ele aldığı olaylar hepimizin hayatında yaşadığı var olan gerçekler.
Şermin Yaşar'ın bana öğrettiği başka bir şey ise empati yapmak ama gerçekten empati yapmak. Hani günlük hayatımızda hepimizin dilinde pelesenktir. Herkes kendince haklıdır. Haklı olduğumuz taraflarda ise karşı tarafın ne hissettiğini ve ne düşündüğünü önemsemeyiz, aslında ilgilenmeyiz. Onun ne hissettiğinin bir önemi yoktur çünkü biz haklıyızdır. Haklılık daha önemlidir ve daha baskın olan duygudur. Gerçekten haklı da olabiliriz bu arada. Ben, bu romanda da bunu gördüm. Bütün karakterler kendilerince haklılardı. Birini dinlesem diğerine kızıyordum, diğerini dinleyince ise birinciye kızıyordum. Sonra baktım ki herkes kendince haklı aslında kimseye kızmanın bir anlamı yok. Bu insanların çevremde de olduğunu görünce bir aydınlanma yaşadım. Dışarıdan baktığımda okuduğum romanın da etkisiyle daha net görebiliyordum artık. İnsan olayların içinde olunca fark edemiyor bazen.
Meltem'le ben de yeniden doğdum ve Meltem'le birlikte ben de birçok şeyi daha yeni fark ettim.
Şermin Yaşar
Şermin Yaşar