Şerife CEBECİ
@serry7
Şu anda okuduğu kitap
Hiçbir Karşılaşma Tesadüf Değildir1000Kitap
"Piyasa kitaplarından biri" olarak gördüğüm bu kitaba önyargılıydım okumaya başlamadan önce. Ne var ki, bir arkadaşımın önerisi ve kitabın ismi beni okumaya teşvik etti.
Arayış içindeki bir sufi olan Hakan Mengüç'ün yolu Azra'nınkiyle kesişir. Yedi günlük bir yolculuğa çıkan ikili, bu yolculukta nice insanla tanışır, türlü hikayelere temas eder. İnsan insana iyi gelir, ihtiyacı olan tam da olması gerektiği anda muhatabına kavuşur. Bir haftalık yolculuk sonunda yola çıkanlar artık aynı kişiler değildir.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Yazarın kırk yıllık eşinin ölümünden sonra onu anmak, ilişkilerini yad etmek etmek için yazdığı bir kitap. Ansızın gelen bir ölüm bu. O sebeple geride kalmışlık, terk edilmişlik hissi yoğun. Eşinin geride bıraktığı eşyaları, yarım kalan projeleri, geçmişte yaşanan mutlu günler, elinin değdiği bahçesi hepsi yazarın kaleminden dökülüyor. Belirli bir sıra izlemeden, bölük pörçük, her yas anlatısında olduğu gibi, olağan haliyle...
Yazarın kimi yerlerde çok zorlanıp şu mantrayı söylediğini görüyoruz: "Her geçen gün, her bakımdan daha iyiyim, çok daha iyi olacağım."
Ayrılmak ZamanıPsikoloji
İnsanı dilsiz bırakan bir acı, ayrılık...
"Kapı açmak, içinden geçip gitmeyi vaat ediyor. Oysa ayrılığın içinden tümüyle çıkamamış biri olarak yapabildiğim tek şey, beraberce bakalım diye bir pencere açmak oldu." diyor Tuba Karacan. İyi ki bir kapı değil de pencere açmış bana kalırsa.
Ayrılık okumasındaki bu şefkatli eşlikçiliğini çok sevdim zira.
Kitap, her ne kadar bir inceleme kitabı da olsa ele aldığı konu itibariyle bunu salt teorik zeminde yapmıyor. Gönlüne usul usul dokunan cümleleriyle de şefkatli bir yapı sunuyor. Ayrılığa giden yolu okumak için aşk, bağlanma, ayrışma, bireyleşme temalarına bakıyoruz öncelikle. Ardından ayrılıkla gelen yas, ruhsal acı ve yalnızlığı okuyoruz. Bölüm sonlarına yerleştirdiği konuya ilişkin film okumalarıyla, sanatın farklı dallarına yaptığı atıflarla kitap, insandan ayrı değil onunla birlikte yol alan organik bir yapıya bürünüyor. Okurken ben de sıklıkla şarkılarla eşlik etme ihtiyacı hissettim. Kitap sonuna yerleştirdiği ayrılık sözlüğü de okuru bu yolculuk sonunda tutan bir zemin hazırlıyor.
Yazar, veda etmenin ne kadar zor olduğunu ben de bu kitabı yazarken talim ettim diyor. Sanırım ben de okurken buna dışardan bakma şansı yakaladım.
Birhan Keskin'in bir şiiri bu kitabı okurken hep dilimdeydi:
...
Seni bir yabancı gibi karşıma alıp
bunun dayanıklı bir şey olmadığını
sürekli kılınmadığını, çünkü aşkın,
yapılan bir şey olmadığını,
başlangıçta bir melek konduğunu,
sonunda bir kelebek öldüğünü,
yani kısacık sürdüğünü, oysa hayatın
bir korkular ve alışkanlıklar
bütünü olduğunu,
bütün bunları sana nasıl anlatacağım?
...
Yaşamak
Kitap, bir gezginin ana karakter Fugui'nin anlattıklarını bize nakletmesi şeklinde kurgulanmış. Beni yakalayan ilk kısım Fugui'nin tarlayı sürdüğü öküzüyle ilgili kurduğu şu cümle olmuştu:
"Tarlayı yalnız başına sürdüğünü anlamasından korkuyorum, bu yüzden onu kandırmak için birkaç tane isim sayıyorum. Etrafında diğer öküzlerin de onunla beraber tarlayı sürdüğünü duyunca üzülmez, daha verimli çalışır."
Öküzünü kandırmak için kullandığı isimler ise Erxi, Youqing, Jiazhen, Fengxia ve Kugen idi.
Kendini, ömrünün son zamanlarında yaşlı öküzüyle özdeşleştirmesi belli ki Fugui için yaşama tutunmaya çalışmasının bir sembolüydü.
Bu kitap, bir insanın tüm kederlere ve zorluklara rağmen ve hatta onlarla birlikte yaşama nasıl tutunduğunun öyküsüdür.