sesame
@sesame
46 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Kitabı hiç bilmeden, sadece ismini duyduğumda "deli" kadınları farklı düşünmüştüm. Toplumun dışında kalmış, standartlara uymayan ama başarılı kadınlar. Öyle hayal etmek istedim belki de. Hikayeler ise bambaşkaydı. Deli değil delirtilmiş kadınların hikayeleri.
Sırf kadın oldukları için hayatları kabusa dönmüş kadınların kanlı, lanetli, ölümlü, en iyi ihtimalle yalnızlıkla harcanan hayatlarının hikayeleri.
Annelerinin intiharını, ölümünü omuzlarında taşımak zorunda kalan kadınlar, babalarının şiddetine, tacizine, tecavüzüne uğrayıp bununla yaşamaya çalışan ya da yaşayamayanlar, yalnız kalmış ya da yalnızlaştırılmış kadınlar... Çeşitli şekillerde delirtilmiş kadınlar.
Bazılarını okurken hıçkırarak ağladım, bazılarını hazmetmem zaman gerektirdi, sonraki hikayeye devam edemedim. Hepsini bir şekilde ruhumda hissettim. Sanırım uzun bir süredir beni en çok etkileyen kitap oldu.
Ölüm ve Cezzar Dede bir oyun oynuyor kazanan olmaksızın ve bu oyunda birbirlerine hikaye anlatıyorlar. Hikaye anlatırken de bir yandan Ölüm Uzun İhsan'ı bulmaya çalışıyor mahalle mahalle.
Ölüm ve Cezzar Dede'nin hikayesi ile anlattıkları hikayeler aslında iç içe. Her gittikleri mahallede gördükleri kişiler ve vaziyet hikayelerin kahramanları. Uzun İhsan da bu kişilerin yardımıyla kaçıyor. Bir nevi hikayeler sayesinde yaşıyor.
Sırasıyla korku, din, aşk ve cennet temalı alışılmışın dışında hikayeler anlatıyorlar. İçerik de tam bir doğu batı karışımı. Bu ifade çok kalıplaşmış ama Türk işi süper, gürbüz çocuk Gülerk Kent'i (Clark Kent evet(: ) nasıl değerlendirebilirim başka bilemiyorum.
Eğlenceli bir kitap, absürt bir komikliği var. Tek üzüntüm biraz hızlı okuyup kimi göndermeleri kaçırmış olmam. Ferit ve Edip (Freud ve Oedipus)'u fark etmemiştim. Eminim daha birçok nokta vardır fark etmediğim ya da kimsenin henüz fark etmediği.
İşin kötüsü, kalbi artık köpek kalbi değil... İnsan kalbi!
Ana hikayede ünlü bir bilim insanı, perişan halde bulduğu sokak köpeğini kendisinin yanında alıkoyar besler, yaralarına bakar; sefaletten bıkmış köpek de bir umut diyerek bu bilim insanının yanında kalır. Asıl olaylar bilim insanımız köpek üzerinde deney yapıp ona bir işçinin beyninin bir parçasını takarak insana dönüştürdüğünde başlar. Bu insana dönen, vatandaşlık dahi alan, ama hala köpek davranışlarına sahip yaratık doktora zor zamanlar yaşatır.
Zamanında yasaklı olmasının sebebi ise bu hikayenin aslında bolşevik öncesi perişan halde olan, sonrasında son bir umutla Lenin ve komünist devrime bağlanarak ortaya çıkan işçi sınıfının ve de dönemin eleştirisinin olduğu düşünülmesidir.
Şarik'in (sharik, topak, topik...) vatandaş olmak istemesi ama askere gitmek istememesi, tiyatroyu "aptal işi ve karşıdevrim" olarak görmesi gibi tak satırda birçok eleştiri içeren dokunuşlar da ayrıca güzellik katıyor.
Şeytanın (Woland) ekibi ile beraber Sovyet dönemi Moskova'sını ziyareti ile başlıyor kitap. Haliyle de fantastik ögelerle dolu. Woland, İsa'nın yaşamadığına dair yazı yayınlamayı düşünen
So long and thanks for all the fish
Otostopçu dizisinin beşi bir yerde basımını düşünürsek ortalamada beğendim ancak ilk 3 kitap asıl güzelliği sağlayan kısım bana kalırsa. İlk 3 kitap için konuşacak olursam anlatımı, serbest düşünce şekli muntazam. Arkadaşlarımla "Düşünsene şu şöyle olsa ne olurdu?" diye başladığımız sonu gelmez konuşmaları hatırlattığı için belki çok sevdim.
4. kitap diğerlerinden kopuk olmakla beraber hayatın ve evrenin anlamını çözen kişiye odaklanması ve tatlı bir aşk hikayesi içermesi nedeniyle kabul edilebilir.
5. kitapta Douglas Adams'ı "Hadi beşinci kitap nerede? Onu da yaz, çabuk yaz, hadi, hadi" diye darlamışlar gibi bir hava var. Zorlama ve sipariş bir kitap olmuş.
Farklı zamanlarda yazıldığı ve kimisi sipariş kitaplar olduğu için tutarsızlıklar, açıklar çok. Rehbere yazıla rehberde de zaten bundan bahsedilmiş. Yine de göz ardı edilemeyecek seviyede bence. İlk 3 kitap gibi olsaydı keşke devamı da.