"...Setsuko, daha önce iki insanın birbirini böyle sevmiş olabileceğine ihtimal veremem. Şimdiye dek senden bir tane daha olmadı ki. Ve benden de..."
Sayfa 47
Olağanüstü bir mutluluk içinde de değilim, olağanüstü bir mutsuzluk içinde de... Bu mutluluk denen şey bir zamanlar bizi endişelendirse de şimdi istediğim zaman unutabileceğim bir şeye dönüştü benim için. Hatta belki de şu anki hâlim, mutluluğa en yakın olduğum hâlimdir ve illa ki bir benzetme yapacak olursam kalbim şu an mutluluğa benziyor, sadece biraz daha hüzünlü, o kadar... Yine de tamamen neşesiz sayılmaz. Böyle kayıtsız yaşamayı başarabilmem de toplumdan olabildiğince uzak durup tek başıma yaşamayı tercih etmemin bir sonucudur belki de. Ama benim gibi korkak biri bunu başarabildiyse eğer, bu gerçekten tamamen senin sayende oldu. Yine de Setsuko... Bugüne kadar bu yalnız yaşam seçimini senin için yaptığımı bir kez bile düşünmedim. Sonuçta bunu yalnızca kendi isteğim doğrultusunda yaptığımı sanıyordum ama belki de aslında bunu da senin için yapıyorumdur... Bunu yalnızca kendim için yapıyormuşum gibi hissedecek kadar alışmışımdır belki de senin bana olan sevgine. Gerçekten benden hiçbir şey beklemeden mi sevdin beni?
Reklam
2 Kasım
Gece bizi birbirimize yaklaştıran şey yalnızca tek bir ışıktı. O ışığın altında hiç konuşmadan durmaya alışmıştık. Ben büyük bir şevkle hayatımızın mutluluğunu anlatan hikâyeyi yazmaya devam ederken Setsuko ise lambanın gölgesinde kalan loş yatağında, varlığıyla yokluğu bir sayılacak kadar sessizce yatıyordu. Zaman zaman başımı kaldırıp ona baktığımda sanki dakikalardır gözünü dikerek beni izliyormuş gibi duran bakışlarıyla karşılaşıyordum. Sanki, “Yalnızca yanında olmak bile bana yeter.” dercesine sevgi dolu gözlerle bakıyordu bana. Ah, şu an sahip olduğumuz bu mutluluğa inanmamı sağlayan, ona net bir biçim vermek için uğraşırken imdadıma koşan şey tam olarak buydu işte!
O akşam yan taraftaki odama uyumaya giderken Setsuko seslenerek beni durdurdu.
“Az önce söylediğim şey için özür dilerim.”
“Önemi yok.”
“Aslında o an başka bir şey söyleyecektim ama birden ağzımdan öyle çıktı.”
“Ne söyleyecektin peki?”
“Bir keresinde bana, doğanın yalnızca ölümün eşiğindeki insanların gözüne güzel görüneceğini söylemiştin ya hani... Bir an aklıma bu sözlerin geldi. Manzaranın o güzelliği bana bunu hatırlattı.” dedi ve bir şey anlatmak istercesine yüzüme uzun uzun baktı.
Setsuko, daha önce iki insanın birbirini böyle sevmiş olabileceğine ihtimal veremem. Şimdiye dek senden bir tane daha olmadı ki. Ve benden de...
Reklam
Reklam