“Bırakın yabancıları“ dedim, “annenizin bile neyi nereye kadar söylediğini bilemezsiniz. Kimse kimseyi bilemez. Çünkü herkesin anlattıklarının bir kısmı kurgudur, kiminde daha az, kiminde daha çok.“
……… İstanbul’un basın, reklam, ticaret çevrelerinin tanınan erkekleri ve kadınlarıydılar. Oldukça sığ, rekabetçi, birbirinden nefret eden ama çok severmiş gibi görünen, gürültücü, can sıkıcı insanlar.
Şu çağda en çok zoruma giden şey, mutluluğun kıskanılan bir durum olması ve insanların bunu bozmaya meyilli olması. Sanırım yakında tamamen içimden gülmeyi tercih edeceğim.