“Birbirimizi yıllardır tanıdığımız ve evli olduğumuz bir hayat var..”dedi Hugo.
“Çoğu hayatta seni tanımıyorum bile, “ diye karşılık verdi Nora, bu kez dimdik Hugo’nun gözlerine bakarak.
“Çok yazık.”
..o teknede bir şeyin farkına vardı. Annesiyle babasını zannettiğinden çok daha fazla seviyordu ve Nora o an ikisini de sonsuza kadar affetti.
…
Onun hiç gitmediği bir yere gitmek istedim. Onun hayaletini yanımda hissetmeyeceğim bir yere. Ama doğruyu söylemek gerekirse, tam bir çözüm olmuyor, biliyor musun? Nereye gidersen git anılar hep seninle ve hayat böyle boktan bir şey işte.”
