Bugün sizlere özel bir kitapla geldim. Bazen bir kitap, daha ilk sayfalarından itibaren bildiğiniz tüm kalıpları yıkacağını fısıldar. 
Ömer Faruk UZUNYOL ’un kaleme aldığı “Statik Algılar Dinamik Hayatlar”, tam olarak böyle bir zihinsel dönüşümle başlıyor. Yazar, Cerebral Palsy ile olan yaşam yolculuğunu bir eksiklik ya da “arıza” olarak değil; beyindeki işlemcinin mekanik uzuvlara komut iletirken yaşadığı bir frekans karışıklığı, yani sisteme ait özgün bir tasarım olarak tanımlıyor. Kendi yaşam mücadelesini ve Makine Yüksek Mühendisi olma yolunu anlatırken bilişim, yazılım ve mühendislik terminolojisini öyle derin edebi metaforlara dönüştürüyor ki, ortaya tamamen kendine has, büyüleyici bir dil çıkıyor.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri de her bölümün başında yer alan, adeta birer modern yaşam manifestosu niteliğindeki derin sözler. “Her düşüş, bir arıza değil, sistemin kendini yeniden kalibre etmesiydi” cümlesiyle başlayan yolculuk, hayattaki sarsıntıların bizi yok etmek için değil, ayarlarımızı yenilemek için var olduğunu hatırlatıyor. Gri koridorların arasında kaybolurken karşımıza çıkan “Uyum, başkalarına benzemek değil, kendin olarak kalabilmektir” felsefesi bireyin özgünlüğüne saygı duruşunda bulunurken; küresel krizlerin gölgesindeki “Fiziksel alan daraldıkça, düşünce alanı genişler” mottosu zihnin sınır tanımazlığını gözler önüne seriyor.
Emekle, sabırla ve disiplinle inşa edilen bu yolculuğun finali ise hepimiz için sarsıcı bir yüzleşmeyle bitiyor: “Hata vermeyen sistem yoktur; çökmeyen sistem vardır.” Hayatın sürekli yeni değişkenler üreten dinamik bir yapı olduğunu ve önemli olanın hiç düşmemek değil, her sarsıntıdan sonra sistemi yeniden ayağa kaldıracak iradeyi koruyabilmek olduğunu anlıyoruz. Son sayfada da vurgulandığı gibi, şartlar değiştiğinde
Ömer Faruk UZUNYOL ’un kaleme aldığı “Statik Algılar Dinamik Hayatlar”, tam olarak böyle bir zihinsel dönüşümle başlıyor. Yazar, Cerebral Palsy ile olan yaşam yolculuğunu bir eksiklik ya da “arıza” olarak değil; beyindeki işlemcinin mekanik uzuvlara komut iletirken yaşadığı bir frekans karışıklığı, yani sisteme ait özgün bir tasarım olarak tanımlıyor. Kendi yaşam mücadelesini ve Makine Yüksek Mühendisi olma yolunu anlatırken bilişim, yazılım ve mühendislik terminolojisini öyle derin edebi metaforlara dönüştürüyor ki, ortaya tamamen kendine has, büyüleyici bir dil çıkıyor.
Kitabın en etkileyici yanlarından biri de her bölümün başında yer alan, adeta birer modern yaşam manifestosu niteliğindeki derin sözler. “Her düşüş, bir arıza değil, sistemin kendini yeniden kalibre etmesiydi” cümlesiyle başlayan yolculuk, hayattaki sarsıntıların bizi yok etmek için değil, ayarlarımızı yenilemek için var olduğunu hatırlatıyor. Gri koridorların arasında kaybolurken karşımıza çıkan “Uyum, başkalarına benzemek değil, kendin olarak kalabilmektir” felsefesi bireyin özgünlüğüne saygı duruşunda bulunurken; küresel krizlerin gölgesindeki “Fiziksel alan daraldıkça, düşünce alanı genişler” mottosu zihnin sınır tanımazlığını gözler önüne seriyor.
Emekle, sabırla ve disiplinle inşa edilen bu yolculuğun finali ise hepimiz için sarsıcı bir yüzleşmeyle bitiyor: “Hata vermeyen sistem yoktur; çökmeyen sistem vardır.” Hayatın sürekli yeni değişkenler üreten dinamik bir yapı olduğunu ve önemli olanın hiç düşmemek değil, her sarsıntıdan sonra sistemi yeniden ayağa kaldıracak iradeyi koruyabilmek olduğunu anlıyoruz. Son sayfada da vurgulandığı gibi, şartlar değiştiğinde
İnsan hep en faydaliyi mi seçer ? Direnirse Sistem mi çöker
Bu karakterin hikâyesini Oğuz Atay'ın Korkuyu Beklerken kitabındaki adama benzetiyorum. Bu karakterin henüz yer altına inmemiş halı . Bu konuda ne düşünüyorsunuz? Bana mesaj atabilirsiniz.
Kitaba başta çok zor alıştım anlamakta güçlük çektim hatta bazı paragraflari yapay zekaya sordum ( sanırım başta bir olay örgüsü beklediğimden zor alıştım) .Kitap da bir çırpıda okunabilecek bir kitap degil zaten hemen açmıyor kendini , seni daha çok durdurup düşümeye zorlayan bir kitap.
Kahramanin rahatsız edici betimlemeleri, zıtlıkları var antikahraman diyebilecegimiz bir karakter , uzun süre empati kuramıyorsunuz karakterle . Düşünceleri karmaşık, anlaşılmaz bazen de bu düşünceler küstahlasiyor bazense acınası bir hal alıyor üstelik bu değişken tavırlari karakter üstünlük göstergesi sayıyor çünkü sıradan insanların erişemeyeceği bir bilinç olarak görüyor.
Kahramanin hikayesi aslında oldukça elim vakalarla dolu: kimsesizlik, dislanmislik, çocuklukta ağır akran zorbalıklari .. Karakter kimseden bir sevgi kırıntısı dahi görememiş çok ağır bir aşağılık duygusu hissediyor ve bunu yüceltmeye ( her ne kadar başarısız olsa da) çalışıyor. Sonra lise hayatındaki ona iyi davranan tek insanı kendine bağlayıp ondan ayrılıp aklınca onu yendiğini düşünüyor , bu da bize narsistik bir örüntü düşündürebiliyor . Yetişkinlik hayatında ise herhangi bir sevgiyi kabul edemiyor ve kaçıyor bu sevgiyi çok istese bile sabote ediyor. Aslında karakterin aşağılık kompleksi olmasa farkındalığı yüksek bir karakter üstelik bunun farkında ,hayat da onu biraz da bu eğilime itmiş ,değişim de istiyor lakin direniyor da .
Beni en çok etkileyen yerse : Bunca istatistiklerin , verilerin insanın sadece en doğruyu, faydaliyi seçmesi durumunda geçerlidir lakin insan en doğruyu - faydaliyi
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Binlerce Mavi, teknoloji ve insanlık arasındaki ilişkiyi etkileyici bir şekilde ele alan düşündürücü bir kitaptır. Eserde yer alan robot karakter, diğer robotlardan farklı olarak daha insani özellikler göstermektedir. Bu durum, okuyucunun teknolojiye farklı bir bakış açısıyla yaklaşmasını sağlar. Yazar, teknolojinin ne kadar gelişirse gelişsin insanların duygu, sevgi ve dostluk gibi değerlerinin yerini tam olarak dolduramayacağını vurgulamaktadır.
Kitapta hayvan sevgisi de önemli bir yer tutar. Karakterlerin hayvanlarla kurduğu bağ, sevginin ve şefkatin önemini gözler önüne sermektedir. Ayrıca insanlar arasındaki iletişim ve anlayışın, en gelişmiş teknolojilerden bile daha güçlü olduğu mesajı verilmektedir. Akıcı anlatımı ve ilgi çekici olay örgüsü sayesinde kitap, okuyucuyu hem eğlendirir hem de düşündürür. Binlerce Mavi, teknolojinin sınırlarını sorgulatan ve insani bağların değerini hatırlatan etkileyici bir eserdir.
Puanım: 8/10
Bilgeden" H'den"
"Hikmet, beni artık arama. Kendi oyunlarında boğuluyorsun. Bir insan, başka bir insanın dünyasına ancak o dünya ona izin verdiğinde girebilir. Sen kendi dünyanı, kendi duvarlarınla o kadar sağlam ördün ki, içeriye ne sevgi sığdı ne de başka biri. Oyun oynuyorsun Hikmet. Hayatla, insanlarla, kendinle... En kötüsü de, bu oyunların içinde gerçeği arıyorsun. Gerçek, senin kurduğun o sahte krallıklarda değil, cesaretle yüzleştiğin o çıplak yalnızlığında saklı.
Seni seviyordum belki; ama seni, senin bana sunduğun hayali bir Bilge olarak seviyordum. Gerçek ben, senin o karmaşık zihninde kendine yer bulamadı. Sen, başkalarının sana biçtiği rolleri reddederken, kendi kendine öyle roller biçtin ki, sonunda kendi yazdığın oyunun kurbanı oldun. Artık uyanmalısın. Oyun bitti Hikmet. Sahne boşaldı, ışıklar söndü. Şimdi, o korktuğun sessizlikle baş başasın. Kim olduğunu, ne istediğini, nereye gittiğini sorma artık. Çünkü sen, sorulardan bir kule yaptın ve o kulenin en tepesinden aşağıya bakmaya korkuyorsun.
Hoşça kal Hikmet. Kendi oyununda buluşmak üzere değil, kendi gerçekliğinde kaybolmak üzere hoşça kal.'"
Bazı kitaplar bilgi verir, bazı kitaplar düşündürür, bazı kitaplar ise insanın uzun süredir sorgulamadan kabul ettiği gerçeklikleri sessizce yerinden oynatır. Erich Fromm’un Sevme Sanatı kitabı tam olarak bu üçüncü kategoriye ait bir eser.
İlk bakışta sevgi üzerine yazılmış bir kitap gibi görünse de Fromm, daha ilk sayfalardan itibaren okuru alışılmış düşünme biçiminden uzaklaştırır. Çünkü kitabın merkezinde romantik ilişkilerden çok daha büyük bir soru vardır: İnsan gerçekten sevmeyi biliyor mu?
Modern dünyada sevgi çoğu zaman başımıza gelen bir duygu gibi düşünülür. Aşık olmak, doğru kişiyi bulmak, ilişki kurmak, duygusal yakınlık hissetmek… Çoğu insan sevgiyi bu deneyimlerin toplamı olarak görür. Fromm ise tam burada radikal bir itiraz geliştirir. Ona göre insanların temel problemi sevmek değil, sevmenin öğrenilmesi gereken bir sanat olduğunu fark etmemeleridir.
Kitabın en güçlü taraflarından biri sevgiyi pasif bir duygu olmaktan çıkarıp aktif bir beceri olarak ele almasıdır. Fromm, tıpkı bir sanatçının yıllarca çalışarak ustalaşması gibi sevginin de disiplin, emek, sabır ve farkındalık gerektirdiğini savunur. Sevgi, kendiliğinden gerçekleşen romantik bir olay değil; insanın geliştirmesi gereken bir kapasitedir.
Kitapta dikkat çeken önemli ayrımlardan biri, insanların çoğu zaman sevmeyi değil sevilmeyi önemsemesidir. İnsanlar “Nasıl severim?” sorusundan çok “Nasıl sevilecek biri olurum?” sorusuna yatırım yapmaktadır. Fiziksel görünüm, statü, başarı, toplumsal kabul ya da çekicilik gibi unsurlar, sevginin kendisinin önüne geçmektedir. Fromm burada modern insanın ilişkiler kurarken dahi bir tür görünmez pazarda hareket ettiğini öne sürer.
Kitabın belki de en derin bölümü, insanın varoluşsal yalnızlığı üzerine yaptığı analizdir. Fromm’a göre insan kendisinin
Aşka Dair Nesirler hk.
Değerli okurlar merhaba,
Öncelikle Ümit Yaşar Oğuzcan'ın güçlü kalemi beni hiç bir zaman şaşırtmıyor. Öyle güçlü kalem ki. Aşka, sevgiye, özleme, beklemeye ve sevdaya dair her şeyi yazmış aşkı için.
Şöyle ki, kitapta her sayfayı çevirdiğimde aşkına duyulan, bir kadına duyulan özlem ve bir adamın aşkına olan ihtiyacını ve bekleyişini haykırmış.
Beni kitapta en çok etkileyen kısım Sahibini arayan mektuplardı. Her mektupta öyle içten ve derinden yazılmış bir özlem ve sevgi vardı.
Bir okur olarak sizlere tavsiyemdir. Duygusal, derin ve cümlelere büyük anlamalar yüklüyorsanız. Okuğunuz bir yazıda, kitapta ve şiirde her cümlenin altında sizleri yansıtan bir kelime ya da duygu varsa lütfen bu kitabı okuyun.
İyi okumalar,
Saygılarımla.
Aşka Dair Nesirler 
Ümit Yaşar Oğuzcan
Aşka Dair Nesirler Ümit Yaşar Oğuzcan