8/10
Beğendi
·2026 28. kitabı
Kabul edelim ya da etmeyelim hepimiz bu hayatı sandığımızdan daha çok seviyoruz. Çoğu zaman hayattan yakınıyoruz fakat yine de yaşamaya, umut etmeye ve yarını beklemeye devam ediyoruz.
Sevmek için birine dokunmaya gerek yoktur. Uzaktan da sevebilir insan. Çünkü kalp de temas eder sevdiğine. Sevmek sadece bir tene temas etmek değildir. Gözlerle temas edersin; sevdiğinin gözlerine bakarak yansımanı görürsün. Gözlerden kalbe inen bir yol vardır; sözlerle temas edersin sevdiğinin kalbine.
Sevmek öyle illa sevişmek değildir, ten tene değince yanmak değildir.
Yanmak bir pervane gibi ateşin etrafında dönmektir bazen. Sevmek bazen dokunamamaktır, dokunmaya kıyamamaktır.
Sevişmek dediğin şey de çıplak teniyle bir olmak değildir, sevişmek iki kalbin birbiriyle gönül muhabbetidir.
Birini sevmek için nedenin çoksa, zor yanı olsa da seversin.
Yeter ki sevmeye gönlün olsun, sevmek için her yol bulunur ama gönlün yoksa sevmeye kaçmak için de bahanen çok olur.
Seven bir kalbinin olması dileğimle.
Sonnur Sever
İçinde bu yılgınlığı duydukça, aklını kaçırmak korkusuyla hayal kurmamaya çalıştıkça, hiçbir iş çıkaramayacağın açıkça ortada. Herhangi bir şey yaratacaksan, hiç değilse eşyayı sevmeyi, yalnız yaşayıp zaman ve emeğine değer bir şey yaratmayı başarmalısın. Başkasından nefret eden bir insan hiçbir zaman yalnız değildir. Nefret ettiği insan her zaman onun yanındadır. Ama nesneleri sevmek için insanları da sevmen gerekir. Bundan kurtuluş yoktur. Aslında, senin bugünkü ruhsal durumunun mantıksal sonucu intihardır. Öyleyse, ya ilk ve son olarak intihar et ya da dünyayı ve senin için dünya demek olan insanı bağışlamaya karar ver. Onu bağışladıktan sonra gene yalnız olabilirsin – yalnız onunla kalabilirsin. Görüyorsun ya, bunda da bir hesaplılık var!
