“Istıraptan belin büküldüğünde, dünyanın üzerine ebedi bir gece çöksün istediğinde, yağmurun ardından ışıldayan yeşilliği düşün, düşün bir çocuğun uykudan uyanışını."
.. Öfkeyle bağrışıyorlardı ve hepsi birbirinin aynısıydı. Domuzların suratlarına ne olduğu artık anlaşılmıştı. Dışarıdaki hayvanlar gözlerini bir domuza bir insana çevirdiler, sonra insandan domuza, sonra tekrar domuzdan insana ama onları birbirinden ayırt etmek imkansızdı artık.