“Ah” diyorum içimden, “güçlü olunca insanın canı yanmaz mı?” Benim de canımın çok yandığının kimse farkında olmadı. Belki de güç böyle bir şey. Ben de kimseye hissettirmedim zaten. Oysa içim nasıl acıyor.
Kendimi bildim bileli hep böyleyim ben, hiç değişmedim. Her zaman mutlaka yapmam gereken bir iş veya yetişmem gereken bir yer vardır. Bu hızlı tempo içinde arada bir ben de yorulduğumu hissetmiyor değilim ama ne yapalım, tek bir hayata çok şey sığdırmak isterim hep. Bir işe yaradığımı, hayata az veya çok bir katkıda bulunduğumu görmek, bilmek isterim. Sadece kendim için, kendi zevklerim ve keyfim için yaşamayı bir türlü içime sindiremem.