İçimde yarım kalmış bir konuşmanın üzüntüsü vardı.
Reklam
Sana kızgın değilim. Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum. Sonra seni seviyorum. Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum. Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim. Hoşça kal.
"Kendinden dışarı çıkıp kendine bakmadıkça kim olduğunu asla bilemezsin."
Gökyüzünün benim için ne anlama geldiğini anlayamazdı.
Şimdi acının ne olduğunu gerçekten biliyordum. Ayağını bir cam parçasıyla kesmek ve eczanede dikiş attırmak değildi bu. Acı, insanın birlikte ölmesi gereken şeydi. Kollarda, başta en ufak güç bırakmayan, yastıkta kafayı bir yandan öbür yana çevirme cesaretini bile yok eden şeydi.
Reklam