ben zannediyordum ki ömürlerimizin teknesini istediğimiz sahile götürmek için yalnız onun dümenini ele almak kâfidir. şimdi anlıyorum ki değilmiş. yollar görünmez kayalarla doluymuş , onlara çarpmamak lazımmış. daha fenası gizli cereyanlar varmış ki insan onlara kapıldığı zaman yolun değiştiğini , gittikçe uzaklaştığını farkedemezmiş. tâ kendisini başka sahillere düşmüş görünceye kadar.