Bu kitap gerçek manada halisâne niyetle benliğinin rahmana ulaşması amacıyla ilim talep eden - etmek isteyen herkese usûl adap ve telkinlerde bulunan bir kenz.
Bir öğrencisinin kendisine yazdığı çeşitli sorular barındıran mektuba cevaben kaleme alınmış bu eser.
Vurucu bir hadisle başlıyor metin: "Allah tealanın kuldan yüz çevirmesinin alameti onun kendisine yaramayan şeylerle meşgul olmasıdır"
Hakedilmiş bir tokat atıyor bize en baştan, bir nevi şefkat pelerini takmış telaşlı münebbih misali!
Ömrümüzü harcadığımız malayani işlerin kederlenmemizin, depresyona girmemizin, psikolojik rahatsızlıklarımızın kaynağı olduğunu söyleyen mürebbidir aynı zamanda Gazzali.
Bununla beraber efendimizden nakille bir büşra da verir; 'Öğrendiği ilim ile amel edene Allah bilmediklerini de öğretir' ve ardından ilmin sorumluluğu hatırlatması açısından bir başka hadis ekler: 'Kıyamet gününde insanların en ağır azap göreni, âlim olup Allah'ın, ilmini kendisi için faydalı kılmadığı kimsedir'
Rahmet ve ğadap uyarısı ardarda muvazeneli!
Niyet - amel - sorumluluk kavramları müşahede edilmeye başlandığı anda baştaki tokat adeta 'Eee biz boşuna mı burdayız babayiğit' der gibi değil mi?
Neye talipsek onunla sınanacağımız muhakkak!
Gazzali ruh kavramını derinlemesine inceledikten sonra ruha gereken ihtimamın verilmesini, asıl beslenilecek şeyin bedeni arzular değil, ruh olduğunu, ilim talep edenin muhakkak nefsini terbiye edecek uygulamaları alışkanlık haline getirmesini, az yemek az uyumak, kulluğunu daima hatırlamak, beden terbiyesi için gece namazlarına kalkmak, ilim aldığı üstadlarına saygıda kusur etmemek, fakrı gınaya tercih etme (muhtaçlığı yeterliliğe tercih etme) hikmeti gereğince onların hatasını görse bile ne zahirde ne batında onlara hürmetsizlik etmemek gibi konulardan