Çünkü eziyet, celladın kurbanına sahip çıktığı, birbirine sıkı sıkıya bağlı bir çift yaratır. Kendi kendini görmeyi başarama dığına göre, hiç olmazsa, gerçek doğasını oluşturan o "derin yalnızlıklara ulaşabilmek umuduyla, bir bıçağın yarayı deşmesi gibi kendi kendini deşecektir.
Je suis la plaie et le couteau
Et la victime et le bourreau.
Hem yara hem de bıçağım, Hem kurban hem de cellat.
Dolayısıyla, kendine çektirdiği acılar sahiplenmeye benzemektedir: bütün bu eziyetler parmaklarının arasında bir et yaratmaya, kendi etini yaratmaya yönelir; çünkü bu et acı içinde, kendi kendine sahip oluşunu tanıyacaktır. Acı çektirmek, yıkmak kadar sahip olmak ve yaratmaktır da.