Seymen Yakupoğlu
@seymenyakupoglu
33 okur puanı
Şubat 2023 tarihinde katıldı
What a waste..1000Kitap
Hiçbir edebi derinliği yok, kurgu desen vasat altı yarısına kadar gelebildim. Karakterimizin malum sahneyi betimlediği yere gelince direkt kapattım çünkü wtf was that? Bir de gereksiz uzun yani sayfalar ilerledikçe de anlatıldığı dünya da derinleşmiyor. Bir sürü karakter var sadece adları geçiyor, kurguya gram katkıları yok. Gerçi ana karakterin hikayeye ve kendisine ne kadar katkısı vardı o da tartışılır. Overrated 3 çok bile. Her goodreads ödül alan kitap iyi değildir bir kez daha anlamış olduk…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
pain more pain..Alıntı
“Birtakım şeyler kırılır, bazen kırılanlar onarılır, fakat çoğu durumda fark edersin ki kırılan ne olursa olsun hayat o kaybı telafi etmek için yeniden şekillenir, bazen de muhteşem olur bu şekilleniş.” ?? Well not this time..
Birçok yorum okudum ve bir şeyler yazma ihtiyacı hissettim çünkü insanın bir şekilde bunu içinden atması lazım.(ne manidar ama..)
İnsanı ruhen çökerten bi hikaye. Ne kadar etkilenmedim yazar duygu sömürüsünün suyunu çıkartmış desem de duyguların gerçekliğini inkar edemem. Sadece oluş şekli ve bunun çevresinde dönen olaylar doğallıktan epey uzak. Birçok kişi Jude’un yaşadıklarını yaşasa ne tepki verirdi bilmiyorum ama bana biraz kopuk geldi.
Yaşadıkları tarif edilemez derecede ağır ama karakterin yaşamaya devam etmesi, kendi yaşamına direkt son vermemesi ve hayatına devam etmesi bir umut ışığı değil de ne? Bu adam 15 yaşına kadar yaşadığı onca acıyı travmayı yaklaşık 40 yıl yanında taşıyor ve bununla alakalı neden hiçbir şey yapmıyor? Yaşadığı onca şeye rağmen kendine bir aile bulmuş ve onu seven arkadaşları olduğu halde neden bu umudu yeşertmeye devam etmiyor? Neden bir psikologla görüşmesi kitabın son sayfalarından itibaren başlıyor?(tam da görüşmedi tabi) İnsanlara bu kadar güvenmiyorsa hayat onun için siyah beyazsa neden hemen her şeyden vazgeçmedi? Neden griliğe devam etti? İçinde bir umut var iyileşmek istiyor ama ona sunulan fırsatları sevgiyi elinin tersiyle itiyor. Diğer karakterlerin kayıtsızlığına ne demeli? Çok fazla işaret vardı ama kimsenin derinlere inmeymişi hiç gerçekçi değil..
İşte bu noktada bende kopuyo kitap çünkü yani bu kişi hukuk mezunu ve kariyerinde çok başarılı bir insan aklı başı yerinde hayatını kısmen yoluna sokmuş sadece çok kötü şeyler atlatmış ve terapiye ihtiyacı var bu da profesyonel destekle çözülebilir.
kitabın yazım ve anlatış şekli favorim olmasa da kitap garip bir şekilde beni canlı tuttu okurken. Bunun yaşadığımız coğrafyaya ait benzer ögelerin etkisi olmasının yanı sıra içerdiği trajedi ve edebi anlatım da beni etkiledi. Kitaptaki irade ve özgürlük bağlamı tartışması, kitabın adının neden bu olduğunu vs. insanı sorgulamaya iten birçok bölüm vardı. Eilish’in yerinde olsam ne yapardım diye düşündüm durdum ama bildiğim tek şey; bu gibi trajedilere, çöküşlere kulak vermezsek yaşadığımız şu gerçek dünyada da felaketin yüzümüze tokat gibi çarpacak olacağıdır.
“Bir rüya gördüm.”1000Kitap
—Spoiler—
Her şey bir rüya ile başladı ve belki de her şey bir rüyadır diye bitirdik kitabı.
Bu kitabı genel olarak sevdim çünkü bir kitap nasıl bu kadar sade bir dille yazılıp kurgusu bu kadar katmanlı olabilir? Yani her basit kelime ve cümle insanın kalbine dokunuyor. Bazen gülümsetiyor bazen üzüyor ve bazen anlamayacağınız biçimde insanı rahatsız ediyor.
Dışardan bakılınca konu şöyle gözüküyor:
Bir kadın var ve bir gün vejetaryen olmayı seçmiş ve akabinde yaşadığı olaylar vs.. Ama konu her bölümde çok başka yere evriliyor. Her kısa hikayede bakış açısı değişiyor ve bu üçü birleşip adeta bir uzun bir ip gibi birbirine bağlanıyor.(yazarın sonda dediği gibi)
Kitabın temposu hiç düşmüyor. Her yeni sayfada bir detay yakalıyorsunuz ve okuyunca karakterleri gitgide daha iyi anlıyorsunuz. Sanki puzzle da parçaları doğru şekilde yerleştirmek gibi. Yonğhe yani vejetaryenliği seçen karakterimizin sergilediği davranışları başta anlamayıp sonrasında onu, ablası üzerinden anlamak!! Sanki Yonğhe sonuç, ablası ise nedeniydi. Evet Yonğhe’ nin bireysel yaşadığı şeyleri de okuyorsunuz ve ipuçlarını takip ediyorsunuz ama mesele sadece kişisel değil aynı zamanda o topluluktaki kadınların erkeklerden maruz kaldıkları bu psikolojik, fiziksel şiddete ve kadının gitgide değersizleştirildiğine de şahit oluyorsunuz!! Ve buna kendi öz ailesi sebep oluyor!!
Son hikayede ablasının Yonğhe’nin anlamlandıramadığı garip davranışlarının içinde Ablasının kız kardeşini anladığı zaman (uyandığı zaman) onlarla birlikte sonrasında ne olacak diye kara kara düşünerek bir huzursuzlukla bitiriyorsunuz kitabı. Ablası artık kardeşinin duygularının farkına varıyor fakat bu sefer de kendi yaşamında gömdüğü travmalar bir bir gün yüzüne çıkıyor. En sonunda görüyoruz ki kendisinin de aslında Yonğhe’de de olduğu
Benim için Serenad kitabından sonra okuduğum en iyi Livaneli kitabı oldu ama okuduğum Livaneli eserlerinin içinde de hiç bu kadar dehşete düşmemiştim. Dünya gerçekten çok acımasız… Bu saatten sonra umut etmek hiçbir işe yaramıyor diyorsunuz ama umut etmeye devam etmeniz gerektiğini de biliyorsunuz. Kitapta Ezidi’ler hakkında çeşitli bilgiler mevcut ve okurken çok ilgimi çekti. Çok akıcıydı ve sonunda buruk(huzursuz) bir şekilde bitiridim hikayeyi. Okuyun dünyada neler oluyor görün, bilin.
