Sezer
@sezerky
Sıradan bir Türk genci.
𐰤𐰀:𐰢𐰆𐱃𐰞𐰆:𐱅𐰇𐰼𐰜𐰢:𐰓𐰃𐰘𐰤𐰀
Ömrünün çoğunu geçirdiği yerin düşman eline düşmesi, Mustafa Kemal’e çok dokunmuştu. İstanbul’daki bir gazinoda bazı subay arkadaşlarını görünce, baştan savma bir selam vererek, sesini çıkarmadan, isteksizlikle yanlarına gitti. Sonra birden parladı: “Nasıl yapabildiniz bunu? O güzelim Selanik’i düşmana nasıl teslim edebildiniz? O kadar ucuza nasıl satabildiniz?” Binlerce Selanikli Müslüman’ı cami avlularına yığılmış, perişan, aç, sefil bir halde, kışın insafsız soğuğunda, ölüp giderlerken gördü.
Mustafa Kemal, Derne’den Selanik’teki eski silah arkadaşı Behiç’e (Erkin) Fırka’nın çöküşü karşısındaki üzüntüsünü belirten bir mektup yazdı ve
vaktiyle kimsenin aldırış etmediği öngörüleri hatırlatarak, “Zaman ve olayların akışı bütün gerçekleri ortaya çıkarır ve gösterir,” diye ekledi.
Bu zamana kadar Türk adı, Türkler arasında bile ancak Anadolu köylüsünün en aşağı tabakası için kullanılabilecek küçültücü bir sözdü. Yıllar sonra, Mustafa Kemal’in bir vecize olarak ortaya attığı bir yurtseverlik sözünde bile bilinçli bir kinaye vardı: “Ne mutlu Türk’üm diyene!”
Mustafa Kemal, “Büyüklük, memleketin mutluluğu için ne gerektiğini kestirmek ve doğruca bu amaca doğru yürümekten başka bir şey değildir... Kendi kendinin büyük değil, küçük ve zayıf olduğuna, ama hiçbir yerden yardım ummadan sonunda bütün engelleri aşacağına inanacak ve arkadan biri çıkıp da sana büyük adam derse gülüp geçeceksin,” dedi.
Bir Türk subayı olarak, ülke sınırları içinde olan Arnavutluk gibi bir yerin dize getirilmesi cinsinden ufak bir olay şerefine kadeh kaldırmayı kendine yakıştıramıyordu. “Ama,” dedi. “Zamanı gelince Osmanlı değil, Türk ordusu,
Türk milletinin bağımsızlığını kurtaracaktır.”